Atli Steinn Guðmundsson

Þá er maður kominn út úr hellinum aftur. Hingað kom fólk frá Lyse í morgun (eða öllu heldur fyrirtækjum sem Lyse úthýsir ýmsum þjónustuliðum til), tengdi breiðband inn í húsið og upp til okkar auk þess að setja upp öryggiskerfi. Heimasíminn dettur inn á morgun eða hinn en tenging við lýðnet og sjónvarp er þegar komin í gagnið. Svona á þetta að vera. (MYND: Landamæralaus tækni nútímans, net, sími og sjónvarp úr litlum plastkassa á vegg.)

Þessir göngutúrar með tölvuna niður á Quality Residence Hotel voru svo sem huggulegir og notalegt að sitja í anddyrinu þar en það er auðvitað miklu þægilegra að sitja við skrifborðið hérna heima með bolla af neskaffi á kantinum þótt íbúðin sé hálfpartinn í rúst enn þá. Sá sem hér var á ferð í morgun, tengdi nýja þráðlausa beininn og festi hann snyrtilega upp á vegg gaf honum heitið Gudmundsson og þannig birtist hann á lista yfir nettengimöguleika í tölvunni. Ég er að hugsa um að leyfa honum að halda þessu virðulega heiti.

Lyse tekur næstum ekkert fyrir allt þetta umstang enda svo sem þeirra hagur að viðskiptavinirnir séu með tæki og tól í nothæfu ástandi. Stærsta prikið í kladdann fá þeir þó fyrir heimasímaáskriftina en fyrir hana greiðum við fast gjald, 140 krónur á mánuði, og hringjum fyrir það að vild í alla aðra fastlínusíma á Norðurlöndunum, aðallega þó á Íslandi auðvitað.

Uppsetning á bókaskápum og ýmsar rafmagnsframkvæmdir fara fram hér á föstudagskvöld með aðstoð góðra vina og er hætt við að áfengi verði haft um hönd samhliða því. Framkvæmdirnar eru þó ekki eina tilefnið heldur einnig tveggja ára búseta í Noregi en það var einmitt 11. maí 2010 sem við lentum á flugvellinum í Sola blaut bak við bæði eyru á leið í skúringavinnu á spítala og höfðum enn ekki heyrt annars konar norsku en þá sem töluð er í Ósló og allir Íslendingar hafa heyrt í norskum kvikmyndum og sjónvarpsþáttum (svona eins og Jens Stoltenberg talar). Skömmu síðar rauf hin hroðalega mállýska stavangersk stóíska ró okkar og sennilega höfum við aldrei orðið söm eftir það. Mikið hefur nú breyst á þessum tveimur árum.

Við hófum upp lóð í City Gym í fyrsta sinn á föstudaginn í síðustu viku. Ég get sagt það strax að þetta er ein hroðalegasta búlla sem ég hef æft í og kallar eiginlega á pistil út af fyrir sig. Hann kemur á næstunni. Í þessum forsal vítis glymur dauðarokk á hæsta styrk og málsmetandi fólk lætur helst ekki sjá sig með undir 100 kílóum á stönginni í bekknum. Verðið kemur á óvart. Meira um það síðar.

Jæja, ég tók skurðhelvítið á fimmtudaginn. Mér leið eins og ég væri að grafa Suez-skurðinn, vantaði bara sjó. Núna koma þeir frá Lyse á miðvikudag og tengja blessað breiðbandið og þá tengist ég umheiminum á ný. Þegar þetta er ritað sit ég enn einu sinni á Quality Residence Hotel í Sandnes sem er býsna huggulegt. Endar sennilega með því að ég fæ mér herbergi hérna.

Þessi skurður, sem var sennilega um fjórir metrar að lengd og 30 sentimetra djúpur, var grafinn undir stífum áhrifum neskaffis en bolli af því sést í forgrunni fyrri myndarinnar. Bollinn sjálfur var keyptur í minjagripabúð Háskólans í Helsinki þar sem ég nam fjölmiðlafræði sem Nordplus-skiptinemi vorið 2003 og bolurinn sem ég er í var keyptur í Golden Sands í Búlgaríu í ágúst 2007. Þar með hef ég gert grein fyrir öllum vörumerkjum sem beinlínis sjást á myndinni. Ég þáði enga styrki við gröft skurðarins. Hefði hins vegar betur gert það.

Merkilega vel tókst að púsla grasflötinni á sinn stað aftur en ég beitti sömu aðferð og þegar menn ristu sér jarðarmen að fornu þegar svarist var í fóstbræðralag. Með því skemmdi ég grasið ekki að neinu ráði held ég en það kemur í ljós þegar Rolf á þriðju hæðinni slær það næst en hann sér um garðinn hér í Gangeren 66. Ég undirbjó þann jarðveg með því að drekka með honum brennivín á svölunum allan daginn í gær og mynda þar með þau tengsl er lengi munu uppi verða. Meira um Rolf síðar en hann er einn af stofnfélögum Hells Angels í Stavanger og var einu sinni 120 kíló að eigin sögn. Í dag lítur hann út eins og fóstur með eyrnalokk.

Hluti af tilgangi heimsóknar minnar í netvé Quality Residence í kvöld var að kanna hve margir af 463 boðsgestum í brúðkaupið okkar hefðu sent inn forfallatilkynningu nú þegar boðskortin eru farin út. Þeir reyndust vera fimm. Stefnir sem sagt í fjölmenni í Hallgrímskirkju og á Spot 30. júní næstkomandi. Ég sem gaf mér 30 prósent afföll vegna sumarfría! Jæja, þetta verður líklegast síðasta stóra veislan okkar á Íslandi svo það er best að hafa þetta ekki síðra en hjá Rómarkeisurum hinum fornu. 'Norwegian lesbians who feed me grapes and know how to sing...' eins og Blood Hound Gang söng á sínum tíma.

Gréta Gunnars, lestu auðmjúkt svar mitt við athugasemd þinni við síðasta pistil, ég er ekkert smá stoltur af að hafa, með nöktu hyggjuviti mínu, afhjúpað þitt ágæta heimilisfang. Margir voru þó erfiðari...þessi helvítis síða ætti að heita nei.is en ekki ja.is! Eða kannski.is.

Beðist er velvirðingar á grófu láni á einkunnarorðum Sandgerðis á Reykjanesi í fyrirsögn pistilsins. Þá erum við flutt og martröðinni lokið. Ég trúi því varla enn þá satt að segja. Törnin á laugardaginn var einir ellefu tímar og svo átta tímar við dauðhreinsun á Overlege Cappelensgate á sunnudag. Gestur, Bjarki og Jón Halldór fá sérstakar þakkir fyrir ómetanlega aðstoð við burð. Við skiluðum íbúðinni klukkan 21:00 í hendur eiganda síns og eiginlega í betra ástandi en við fengum hana. Létum til að mynda leggja rafmagn og tengingu við beini (e. router) upp á háaloft. Heiðurinn af því átti Sigurbjörn Bjarnason, rafvirki og búfræðingur. (MYND: Sandnes. Stavanger er utar við fjörðinn, alveg efst fyrir miðri mynd.)

Frá og með mánudeginum 30. apríl erum við hæstánægðir íbúar Sandness sem er eitt alflottasta sveitarfélag sem ég hef búið í...og komið til eiginlega. Fyrstu nóttina í nýju íbúðinni sváfum við aðfaranótt sunnudags en ég lét flutningstilkynningu til Folkeregisteret taka gildi 30. apríl. Amma hefði orðið 101 árs þann dag svo mér fannst það við hæfi.

Sandnes liggur upp að Stavanger, við botn Gandsfjorden, og er afstaðan svipuð og Kópavogur gagnvart Reykjavík. Með tæpa 68.000 íbúa er það 8. stærsti bær Noregs og við það að hirða sjöunda sætið af annaðhvort Tromsø eða Drammen, ég man ekki hvort. Íbúunum fjölgar um 1.000 á ári og er Sandnes þar með í örustum vexti allra sveitarfélaga Noregs. Ég skil það vel, í heildina er Sandnes ódýrari kostur en hin fokdýra Stavanger og munar töluverðu á húsnæðiskostnaði. Við lækkum okkur um 4.000 krónur í leigu og förum ekki í lakari íbúð. Eiginlega mun skárri. (MYND: Séð út um svefnherbergisgluggann. Unaðslegt útsýni að vakna við.)

Hér liggja rætur DBS-reiðhjólsins víðfræga (sem stendur ekki fyrir drusla bundin saman eins og lengi var talið á Íslandi heldur Den beste sykkel), hannyrðaunnendur um allan heim þekkja og hafa jafnvel pantað efni frá Sandnes Garn og síðast en ekki síst kemur eina Bond-stúlka Noregs fram að þessu frá bænum og meira að segja hverfinu okkar, Hana. Þetta er Julie Ege (On Her Majesty's Secret Service, 1969) sem hefur fengið götu nefnda eftir sér í bænum fyrir frammistöðuna. (MYND: Af svölunum. Á þær skín sól til klukkan 15 á daginn yfir sumarið en hinum megin er stór garður og veglegir stofugluggar sem má opna upp á gátt.)

Stemmningin hérna er gjörsamlega ólík Stavanger. Ferðalag á milli tekur kortér með strætó en þetta er eins og að vera í öðru landi. Hérna er mjög létt yfir mannskapnum og andinn alveg frábær. Hann er ekkert slæmur í Stavanger en maður tekur þó vel eftir muninum. Við litum á pöbbinn Megleren á sunnudagskvöldið eftir að martröðin var afstaðin. Eigandinn, Harry, var á staðnum og heyrði okkur segja barþjóninum að nú værum við loksins flutt í bæinn. Hann rauk þá upp með miklum bægslum og orðunum 'Nú, þá verð ég að kynna mig fyrir ykkur!' Fleiri samskipti hafa verið á svipuðum nótum, fólk leggur sig í framkróka við að láta okkur finnast við velkomin. Það er mjög skemmtilegt. (MYND: Út um stofugluggann. Bakhlið verslunarmiðstöðvarinnar Havanna sem kemur sér býsna vel að hafa einmitt þarna.)

Breiðbandið verður tengt inn í hús hjá okkur miðvikudaginn 9. maí eins og ég hef greint frá áður. Þangað til erum við netsambandslaus sem mér þykir býsna þungbært. Skelfing hvað maður er orðinn háður þessu. Pistillinn er ritaður í anddyri Quality Residence-hótelsins í miðbæ Sandnes sem býður upp á þráðlaust net. Hingað mun ég kíkja með tölvuna eitt eða tvö skipti enn þar til tenging kemst á heima.

Nú er bara að koma sér fyrir á nýja staðnum. Tímapressan er þó úr sögunni sem er léttir. Mikið dót verður í bílskúrnum og geymslunum niðri í kjallara. Það er mikill munur og mun auðvelda næstu flutninga sem vonandi verða í eigin fasteign einhvern tímann á næstu fimm árum. Við erum að minnsta kosti komin í draumabæinn og erum hæstánægð með lífið eins og er. Og sumarfrí í næsta mánuði, þetta er tómur lúxus.

Svona lítur heimili okkar, frá og með mánudeginum 30. apríl, út utan frá séð. Tveggja hæða hús með kjallara og risi í Hana í Sandnes. Dyrabjallan virkar ekki sem er reyndar ágætt. Við kaupum nefnilega ekki merki. Við komum til með að búa á annarri hæðinni og ég kvíði því mjög að reyna að koma ýmsum hlutum búslóðarinnar upp snúinn hringstiga sem leiðir okkur að sælureitnum.

Í ljós kemur á morgun hvort það tekst. Þegar þetta er ritað höfum við ekið fjórar ferðir á Ford Transit Contact (sem er hommaútgáfan af Ford Transit) og eina á Mercedes Benz Sprinter sem er öllu stærri bifreið. Hluta búslóðarinnar var þegar grýtt inn í bílskúr til að flýta fyrir en þegar til átti að taka kom í ljós að við gátum ekki læst bílskúrshurðinni aftur. Sú staðreynd olli miklu hugarangri þar til við prófuðum að rífa í hurðina á bílskúr nágrannans en við deilum tvöföldum bílskúr án milliveggjar með honum. Þar laukst gáttin greiðlega upp svo við ákváðum að þá skipti líklega minnstu hvort við læstum okkar megin eða ekki. (MYND: Andlegt ástand í flutningum.)

Á morgun verða líklega eknar þrjár ferðir á Sprinter-Benzinum og þá verður núverandi húsnæði að vonum tómt. Þar með verða þrifin ein eftir og svo skilum við af okkur, ef guð lofar, síðdegis á sunnudag eða þá um kvöldið. Með því líkur tveggja ára búsetu okkar í Stavanger og við gerumst ibúar Sandnes. Tilfinningaþrungin stund. (MYND: Á miðri leið.)

Við fáum breiðband tengt til okkar á nýja staðinn miðvikudaginn 9. maí klukkan 08:00. Þetta tjáði mér Andreas Brevik hjá þjónustuveri Lyse sem hlýtur að vera mjög ánægður með nafnið sitt þessa dagana. Hann bar byrðina þó með prýði og færði mér þau skemmtilegu tíðindi að ég þarf ekki að grafa holu upp við húsvegginn fyrir breiðbandinu. Ég þarf að grafa fimm metra langan skurð frá götunni og upp að húsvegg. Þá koma þeir eins og frelsandi englar og tengja breiðbandið fyrir 1.400 krónur. Brevik ætlar reyndar að gera mér þann greiða að samhæfa störf breiðbandsdeildarinnar og öryggisdeildarinnar þannig að öryggiskerfið verði sett upp á sama tíma. Það sparar okkur eina ferð úr vinnunni til að hleypa fólki með skrúfjárn inn til okkar. (MYND: Skáparnir tómir, hálfur sigur.)

Frá og með morgundeginum verð ég því lýðnets- og heimasímalaus til að minnsta kosti 9. maí. Það er svo sem ágætt. Ég er að hugsa um að nota tækifærið og lesa Íslandsklukkuna í 28. skipti. Sú bók er núna í kassa í Benz Sprinter hérna fyrir utan. Það er fáránleg tilhugsun.

Góðar stundir. Fréttastofa atlisteinn.is reynir að standa vaktina á netkaffihúsum og öðrum sorapyttum mannlífsins þar til 9. maí. Fer þó sparlega í loforðin.

Man einhver eftir kvikmyndinni Moving með Richard Pryor frá 1988 (hér er stiklan)? Mér líður svona núna. Þegar ég sá Moving í annaðhvort Regnboganum eða Bíóhöllinni í Álfabakka rétt um fermingu fannst mér hún nokkuð brosleg auk þess sem þetta var í fyrsta sinn að mínu viti sem Saab 900 Turbo var notaður í bandarískri bíómynd, alsænsk bifreið á þeim tíma.

Núna fæ ég bara hroll þegar ég horfi á þetta. Nú stend ég í þessu og þetta er jafnleiðinlegt og síðast og þar á undan. Hvað á ég að gera við 160 fiskrétti eftir Helgu Sigurðar eða danska hannyrðameistaraverkið Jeg broderer selv? Núna þarf ég að skipta bókasafninu mínu og annarri búslóð niður í geymslu eða ekki geymslu og ekki nóg með það, ég þarf sjálfur að grafa fyrir breiðbandstengingu inn í húsið! Hafa lesendur lent í þessu? Þjónustufulltrúi frá Lyse hringdi í mig og tilkynnti mér það blákalt að jú jú, þeir myndu að sjálfsögðu senda mann en hann myndi ekki gera annað en merkja með einhverju spreyi hvar ég ætti svo sjálfur að grafa 30 sentimetra djúpa holu þar sem línan færi inn í húsið. Svo koma þeir og tengja og rukka mig um 1.400 krónur (norskar) og málið er dautt. Hljómar þetta eins og falin myndavél? Nei, þetta er Noregur árið 2012.

Þetta gæti orðið síðasti pistillinn hér þar til við fáum nettengingu í Sandnes. Það ætti að taka um tvö ár miðað við aðrar tengingar hér og sennilega þarf ég að grafa fyrir henni sjálfur. Ég verð áfram með nothæfan tölvupóst þangað til síðdegis á föstudag en gemsinn hangir sennilega allan tímann...nema ég þurfi að grafa fyrir honum líka.

Við sjáumst í Sandnes, vonandi nálægt 1. maí.

Ég leit á kellinguna í vinnuna á mánudaginn eftir vinnu hjá mér. Það er ekki himinn og haf á milli okkar, við erum bæði starfandi í Tananger í Sola, þar sem flest stóru olíufyrirtækin hafa aðsetur. Reyndar get ég sagt að haf sé á milli okkar þar sem vinnustaðir okkar eru hvor sínu megin við víkina Risavika sem gengur inn úr Norðursjónum og er nánast fullkomið hafnasvæði frá náttúrunnar hendi. Innan eða austan við Risavika breiðir Hafursfjörðurinn svo úr sér með sinni sérstæðu lögun.

Rósa starfar alla vega hjá flutningafyrirtækinu Logi Trans en stór hluti af starfsemi þess snýst um flutninga á útbúnaði tengdum olíuiðnaðinum og að koma gegndarlausu magni af tækjum og tólum til og frá borpöllunum í Norðursjónum. Í raun það sama og ég er að bardúsa sjálfur hjá ConocoPhillips. Skiljanlega er nóg að gera í slíkum flutningum þar sem 122 milljónir tonna af útbúnaði eru sendar frá landi út á norska olíuborpalla ár hvert og svo kemur þetta nánast allt í land aftur, nema matur og drykkjarvatn.

Sú gamla er orðin býsna slyng á lyftaranum og hlóð vörubrettum á flutningabíl af fagmennsku og öryggi þegar mig bar að garði. Ekki við öðru að búast þar sem við vorum náttúrulega bæði útskrifuð með láði af lyftaranámskeiðinu hjá SKT í fyrrasumar sem sagt var af hér.

Ég hlammaði mér bara inn á lager og fékk mér neskaffi í góðu yfirlæti á meðan ég beið eftir að hún kláraði, þó ekki fyrr en ég hafði smellt af nokkrum myndum á hinn forláta iPhone-síma sem fylgdi með starfinu hennar.

Ég mun seint venjast iPhone held ég. Veldur þar annars vegar að mér finnst ægilegt að hafa ekki fýsíska takka á gripnum til að ýta á heldur eingöngu skjá en hins vegar óþægindin við að þurfa sífellt að snerta skjáinn en ævilöng reynsla mín segir að bein snerting við slétta gljáandi fleti skilji eftir fingraför á þeim. iPhone virðist þó mikið til laus við þann annmarka. Ættu ekki gluggar, glerborð og annað slíkt þá að vera úr sama efni?

Óþægindi við yfirvofandi flutninga ná hámarki næstu daga. Óþolandi að þurfa að púsla saman ótal tímasetningum sem verða að smella eins og flís við rass. Núverandi leigjandi flytur út og við flytjum inn. Hér flytur eigandi íbúðarinnar inn. Þetta táknar lestur af rafmagnsmælum á flutningadegi, flutning á allri þjónustu sem Lyse veitir okkur, síma, sjónvarpi, nettengingu, rafmagni og öryggiskerfi, auk flutnings heimilisfangs og pöntunar á sjálfvirkri framsendingu pósts sem hingað berst og milljón annarra hluta.

Svo þarf að þrífa hér hátt og lágt en fyrst þurfum við helst að ná að moka sem mestu af búslóðinni yfir í nýju íbúðina og bílskúr og geymslu þar. Núverandi leigjandi ætlar að reyna að vera búinn að tæma allt í næstu viku en þá á sennilega eftir að mála íbúðina áður en við flytjum inn og hvar eigum við þá að hafa eitt tonn af drasli á meðan?

Við þessari og fleiri spurningum fást einhver misþægileg svör á næstu dögum. Ég stend við það sem ég skrifaði hér í mars: Ég nenni þessu ekki!

Við héldum síðustu teitina hér á Overlege Cappelensgate föstudaginn 13. apríl og fórnuðum fyrir hana Haddaway og Scooter-tónleikunum í Sørmarka Arena sem hefðu þó væntanlega verið þess virði að heimsækja. Maður þarf bara að velja og hafna. (MYND: Íslenska brennivínið komið í staupin. Myndin er tekin á iPhone, nú hafa hvít augu leyst gömlu rauðu augun af hólmi. Þar með virkar 'Red Eye Removal' í Picture Manager ekki.)

Gleðskapurinn var haldinn fyrir vinnufélaga mína hjá NorSea og auglýstur þar sem lønningspils og utflyttingsfest. Lønningspils (ísl. launabjór) er fyrirbæri sem ætti að vera meira tíðkað á íslenskum vinnustöðum. Þar er sem sagt um að ræða fyllerí sem, eins og nafnið gefur til kynna, fer fram við launaútborgun. Koma vinnufélagar þá saman á öldurhúsi fljótlega að loknum vinnudegi og gusa í sig brennivíni. Við gerðum þetta til dæmis í desember.

Mig hafði hins vegar alltaf dreymt um lønningspils í heimahúsi, hvort tveggja finnst mér það persónulegra auk þess sem það býður upp á ódýrara áfengi. Þetta féll vel í kramið og var ágætlega mætt. Ég notaði tækifærið til landkynningar og bauð upp á íslenskt brennivín og Tópas skot en hvort tveggja höfðu góðir menn gripið með sér handa mér í fríhöfninni í Keflavík með litlum fyrirvara (Steingrímur Ólafsson og Elías Kristján Elíasson, bestu þakkir).

Þetta féll býsna vel í kramið og voru Norðmenn sem steini lostnir yfir því að fleiri en ein tegund áfengis væri framleidd á sögueyjunni, hvað þá að Íslendingar væru svo hugmyndaríkir að vera farnir að búa til skotdrykki úr gamalgrónu nammi. Tópasinn hvarf sem dögg fyrir sólu og beini ég því hér með til forsvarsmanna Ölgerðar Egils Skallagrímssonar að hefja þegar markaðssetningu á tegundinni hér í Noregi.

Þetta var síðasta heimapartýið okkar í langan tíma. Íbúðin í Gangaren, sem við flytjum í um mánaðamótin, er ekki eins þægileg með tilliti til fjölmennra drykkja, nágrannar uppi og niðri og hljóðbært í húsinu. Þetta er mun skárra hér í raðhúsinu á Overlege, nágranninn hægra megin nánast dauður og heyrir ekki bofs og sá vinstra megin eiginlega meira partýljón en við en með mun verri tónlistarsmekk.

Núna erum við byrjuð að pakka búslóðinni ofan í kassa og raunveruleiki flutninganna hægt og bítandi að ná tökum á okkur. Eftir um það bil mánuð verður þessu ferli að fullu lokið, að meðtaldri niðurröðun á nýja staðnum. Þá verður nú ástæða til að draga tappa úr flösku.

Við óskum Íslendingum til sjávar og sveita gleðilegra páska og vonandi hefur fólk það almennt gott í fríinu. Við fengum fína sendingu frá Islandsfisk á pálmasunnudag, lifrarpylsu, rúgbrauð, flatkökur, bjúgu og eitt rammíslenskt páskaegg. Þau hjónin aka um Noreg fyrir jól, páska og einu sinni á sumrin og maður pantar af heimasíðunni áður. Mjög þægilegt þar sem þetta er miklu ódýrara en að panta til dæmis frá nammi.is á Íslandi þar sem maður fær svo feitan reikning eftir á fyrir aðflutningsgjöldum frá norska tollinum. (MYND: Þetta er viðurstyggilegasta páskakanína sem fundist getur á gjörvöllu lýðnetinu, þökk sé Free Pet Wallpaper-eitthvað. Vonandi hafa börn ekki aðgang að svona löguðu.)

Hér hefur verið meira og minna sólbaðsveður nema á skírdag og föstudaginn langa. Ég er í dyravörslu á kránni Munken föstudags- og laugardagskvöld og fer svo aftur í páskafrí á páskadag. Ég sé dálítið eftir því að hafa tekið að mér Munken þar sem ég hef mikið dálæti á þeim stað. Þar er alltaf tveir fyrir einn á vodka og bjór frá 19 til 23 nema á laugardögum og heimilisleg stemmning. Ég er svolítið að eyðileggja þetta fyrir mér með því að fara svo að vinna þarna en við erum svo sem hvort sem er að flytja inn í Sandnes 1. maí og þá taka við nýir uppáhaldsbarir.

Komandi flutningar eru orðnir lífseig og þægileg mantra hérna á heimilinu. Komi okkur til hugar að fara að stússa í einhverju í garðinum eða innandyra er viðkvæðið alltaf það sama: 'Æ, við erum hvort sem er að flytja,' og málið er dautt. Það firrir okkur þó því miður ekki ábyrgð á að koma trénu, sem ég sagaði niður í fyrravor, á ruslahauga. Það hefur legið í bútum í garðinum síðan, átti alltaf að verða eldiviður en svo hættum við nánast að kveikja upp eftir að varmadælan kom til sögunnar. Enginn veit sína ævina...

Gleðilega páska og vonandi eru allir iðnir við hvers kyns óhollustu um páskana, til þess eru þeir og jólin. Eins þakka ég fjölda afmæliskveðja sem bárust hér á síðunni, með SMS-skeytum og í tölvupósti um síðustu helgi. Mætti halda að maður ætti vini og ættingja.