|
Eldhús sannleikans og klósett dauðans |
|
Miðvikudagur, 01 September 2010 20:54 |
 Matreiðsluþáttur Orkuveitunnar er að slá í gegn á heimsvísu. Stífustu hreinlætisreglur á þeim tveimur vinnustöðum sem ég hef starfað á hér í Noregi, sjúkrahúsi og matvælaframleiðslufyrirtæki, virðast sem húsreglur í blokk í samanburðinum en eru þó ekkert grín. Í núverandi starfi mínu hjá Nortura er starfsfólkið til dæmis sífellt að skipta um föt. Maður fer til dæmis ekki út úr framleiðslusalnum án þess að skipta um alklæðnað og þvo og sótthreinsa hendur. Sérstökum skóm er meira að segja úthlutað fyrir ferðir í kaffi og mat og nefnast hléskór (n. pausesko).
Þetta gerir það að verkum að klósettferðir eru ekkert grín enda eru þær farnar út fyrir öll framleiðslusvæði. Í kjöthreinlætisnámskeiði, sem tekið er á vefnum og er skilyrði starfs hjá Nortura, er meira að segja að finna ítarlegar leiðbeiningar um kamarferðir og spurt út í þær á lokaprófinu. Brot námskeiðsins er eins konar tölvuleikur þar sem maður stýrir kalli um klósettið. Ekki beint á háskólastigi en reyndar margt fróðlegt um reglur í kjötiðnaði sem ég þekkti lítið til.
Ein bylting við klósettin í Nortura er að til þess að forðast að snerta þau með berum höndum er svört skífa með skynjara ofan á klósettinu. Ætlast er til að gestir haldi útréttum lófa í 3 - 8 cm hæð yfir þessu og þá sturtar klósettið niður. Miði með leiðbeiningum um þetta er staðsettur fyrir aftan mann þegar maður horfir á klósettið svo ég byrjaði á að rífa skífuna af. Ekki virkaði það. Kom ég þá auga á gráa málmstöng á veggnum og þóttist nú hafa leyst gátuna. Þetta reyndist hins vegar (tómur) klósettrúlluhaldari og svignaði hann þar til hann hrökk af veggnum. Ég snerist þá á hæli og hugðist laumast út án þess að sturta (enda bara minni aðgerðin á ferðinni) og blöstu þá leiðbeiningarnar við mér. Má ég þá frekar biðja um gömlu ljósnemana sem voru bylting á almenningsklósettum fyrir 30 árum. Alveg einkennandi fyrir Norðmenn að þurfa að vera með sitt eigið kerfi.
Annars fylgir því hálfgerður tómleiki að vera hættur að skúra á háskólasjúkrahúsinu. Þetta var býsna þægileg vinna fyrir utan nokkur meltingartengd tilfelli sem ég hef áður lýst í pistlum hér og þarna verð ég nú að játa að ég heyrði minn fyrsta og eina ræstingabrandara. Hann fjallaði um konu sem vann við þrif í margra hæða skrifstofuhúsnæði og endaði alltaf á að þrífa lyftuna á hverri hæð sem var auðvitað alltaf sama lyftan. HA HA HA!!! Þessi þótti óborganlegur í ræstingadeildinni og vildu margir meina að sagan væri sönn.
|
|
Þriðjudagur, 31 Ágúst 2010 20:44 |
 Það er nú ekki á hverjum degi sem fjölgun verður í minni fjölskyldu en nú bar svo við aðfaranótt föstudags síðastliðins að Kári bróðir gat af sér meybarn eitt allfagurt er vigtaðist þegar 12,5 merkur. Þar með hef ég eignast náfrænku, Kári er orðinn pabbi og pabbi afi. Fólk í minni fjölskyldu (og ætt) er með því rólegra til barneigna enda er þetta fyrsti náni ættinginn sem ég eignast síðan hinn nýbakaði faðir barst í þennan heim haustið 1979. Ég verð að bíða jóla með að kynnast nýfrænkunni í eigin persónu. (MYND: Bróðír minn og frænka.)
Óvænt handbremsubeygja var tekin í atvinnumálum þegar mér bauðst starf á haustslátrunarvertíð hjá Nortura og byrjaði þar að saga niður lömb af krafti í gærmorgun sem er hin besta skemmtun. Ég er auðvitað ekki í slátruninni sjálfri heldur allri eftirvinnslunni og nú stefnir í ógurlega yfirvinnutörn þegar aðallambavertíðin byrjar í næstu viku. Lömbin þagna.
Ég fer úr einu stórfyrirtækinu í annað, hjá Nortura vinna um 6.000 manns eins og á sjúkrahúsinu, þar sem ég hóf moppu á loft í hinsta sinn á sunnudaginn, en staðsetningin er því miður ólík og er Nortura með kjötvinnslu sína uppi í Forus, örskammt frá þar sem við bjuggum fyrstu mánuði dvalarinnar. Strætisvagnasamgöngur eru því hafnar af krafti á nýjan leik.
Auk þessa er komið haust hér í Stafangri. Haustkoman er mjög afgerandi, einn daginn kemur haustið bara og þetta var á sunnudaginn fyrir viku. Einkum er þetta mælanlegt á auknu regni en reyndar var þó sól og blíða núna um helgina. Gróður er þó hægt og bítandi að taka á sig haustliti. Það er alltaf jafnhressandi.
|
|
Miðvikudagur, 25 Ágúst 2010 22:44 |
 Úrslit dagsins í Kastljósinu liggja nokkuð ljós fyrir: Illugi Jökulsson 1 - séra Þórhallur Heimisson 0. Það hefur sennilega aldrei gerst síðan mælingar hófust að Helgi Seljan nánast þegi heilt viðtal en hann sagði varla múkk í þætti kvöldsins. Ég var býsna ánægður með málflutning Illuga sem hvað eftir annað rak blauta tusku framan í séra Þórhall. Einkum var ég ánægður með þá einföldu rökfærslu Illuga að það væri ekki réttlátt, hvorki gagnvart trúleysingjum né þegnum annarra trúflokka en kirkjunnar, að eitt trúfélag væri samofið íslenska ríkinu. Þetta er alveg rétt ef maður nennir að íhuga það.
Ég skráði mig úr þjóðkirkjunni árið 1991 og var 11 ár í Ásatrúarfélaginu sem var mjög skemmtilegt. Þarna kom fólk saman, drakk brennivín og ræddi fornar sögur. Í þjóðkirkjunni kemur fólk bara saman. Það er ekki einu sinni bar í henni. Núna er ég skráður í félag zen-búddista á Íslandi en mér finnst búddismi satt að segja einu trúarbrögðin sem nálgast lífið af einhverri skynsemi - þar eru menn ekkert að stressa sig á hlutunum. Búdda var kannski feitur en hann vissi sínu viti.
Þráinn Steinsson, minn gamli drykkjubróðir og samstarfsfélagi af Bylgjunni, er hins vegar ásatrúar, eða eins og hann orðaði það: 'Já, ég trúi alveg á Ása, hann býr í Neðra-Breiðholtinu.'
Kirkjan er ekki í sérstaklega góðum málum eins og sakir standa, hvorki sú lúterska né kaþólska. Búið að liggja á sóknarbörnunum hægri og vinstri í báðum deildum. Sennilega er málum svo komið nú að staðan er orðin lík því er prestar áttu í kjaradeilu á níunda áratugnum og þulur Ríkisútvarpsins lauk frétt um málið á þessum orðum: 'Og nú er svo komið að prestar geta ekkert annað en beðið.'
|
|
Sértæk tekjuöflun...er það eitthvað út á skyr? |
|
Þriðjudagur, 24 Ágúst 2010 22:40 |
 Mikið er ég feginn að vera fluttur frá Íslandi eftir að hafa hlustað á frétt RÚV í kvöld um það sem Steingrímur J. kallar sértæka tekjuöflun ríkissjóðs, með öðrum orðum skattahækkanir. Næstu tvö ár mun ég, sem nýbúi í Noregi, greiða 20 prósenta tekjuskatt til að auðvelda mér aðlögun að þjóðfélaginu. Staðgreiðsluskattur er 36 prósent en mismunurinn fæst endurgreiddur við álagningu í júní ár hvert.
Ég hafði töluvert álit á Steingrími þegar hann var í stjórnarandstöðu en gamli jarðfræðingurinn er á villigötum núna. Síðasti fjármálaráðherra var dýralæknir. Ég velti því alvarlega fyrir mér að sækja um stöðuna næst þegar hún losnar, sem verður væntanlega brátt. Íslenskufræðingur myndi varla gera verri hluti en hinir tveir.
Eftir að ég fékk nýjasta DV sent hingað út sé ég að ég nauðaþekkti Hannes Þór sem var myrtur í Hafnarfirðinum. Hann var fastagestur á Gauknum þegar ég var í dyrunum þar í fyrra skiptið, mars til október 1995. Mjög viðkunnanlegur piltur, ég get tekið undir það með viðmælendum DV. Íslenskar morðrannsóknir sem teygja anga sína til Litháen eru slæmar fréttir. Þá finnst mér nú lítið mál í samanburðinum að Einar Ingi og félagar séu loksins að fá að stofna Hells Angels-deild á Íslandi. Dómsmálaráðherra fer að mínu viti offari í sókn á hendur þeim piltum. Mér er það til efs að Einar og vinir hans aki um rænandi og myrðandi eftir að þeir fá að skreyta sig með merkjum Vítisenglanna.
Ég var einmitt að spjalla við félaga í Hells Angels hér í Noregi um helgina en sá liggur slasaður á háskólasjúkrahúsinu eftir vélhjólaslys. Hann er mikill áhugamaður um húðflúrmenningu á Íslandi og sleppti mér ekki fyrr en ég hafði sagt honum allt um Jón Pál Halldórsson og almennt um íslenska flúrara en sem kunnugt er hefur enginn annar en Jón Páll fengið að stinga í mig nál, fyrst 15. júlí 1995 á gamla JP Tattoo niðri á torgi. Sú mynd átti 15 ára afmæli nú um daginn.
|
|
Sjá, ég boða yður mikinn fögnuð... |
|
Mánudagur, 23 Ágúst 2010 21:51 |
 Klukkan 12:00 á hádegi í dag var nýja heimasímanúmerið okkar virkjað formlega af hálfu Lyse. Þetta tók einn mánuð, við pöntuðum númerið 26. júlí. Þarna er á ferð skólabókardæmi um hinn norska hraða en vinnusálfræðin hér gengur út á að vera helst alltaf í kaffi, mat eða sumarfríi...og helst af öllu bara á eftirlaunum með hvítvín, rækjur og majónes heima á palli. Ég furða mig daglega á því hvernig Norðmenn urðu ein af ríkustu þjóðum heims, svarið liggur ekki í botnlausri vinnu, svo mikið er víst.
Lyse býður heimasíma með þeim kjörum að greitt er fast gjald, 140 krónur (2.800 íslenskar), á mánuði og fyrir það má hringja í alla heimasíma á Norðurlöndum án frekara endurgjalds. Ekki þarf háskólagráður í hagfræði til að sjá að þetta er kostaboð, nú getum við hringt í fjölskyldur okkar, vini og kunningja og gert þeim lífið leitt á öllum tímum sólarhringsins án þess að borga krónu fyrir það! Hver segir að hádegisverðurinn sé aldrei ókeypis?!? (Ég veit að það var Milton Friedman sem sagði það, ég orða þetta bara svona.)
Húsnæðisstandsetning er nokkurn veginn á áætlun. Elli þúsundþjalasmiður kom hér á föstudaginn og henti gömlu hansahillunum upp á mettíma. Þessar hillur eru ein hagkvæmustu húsgögn sem ég hef átt, stílhreinar og einfaldar í uppsetningu. Það eina leiðinlega við þær er að bera þær milli staða. Íslendingar mokuðu hansahillum á ruslahaugana á níunda áratugnum og tóku að kaupa karakterlausa kassaskápa úr Ikea í stórum stíl. Vegir guðs eru ekki þeir einu sem eru órannsakanlegir.
Innflutningsteiti hér á Overlege Cappelensgate er 11. september svo þar liggur okkar lokafrestur til að vera búin að koma síðustu bók í hillu, fínt að hafa slíkt aðhald. Að sjálfsögðu eru allir vinir og kunningjar frá gamla landinu velkomnir eigi þeir leið um Stafangur í september. Ást á brennivíni er kostur en ekki skilyrði.
Á morgun hefst ein stærsta uppákoma ársins hér í borginni en það er hin svokallaða Olíumessa, ONS (e. Offshore Northern Seas), sem er allt í senn, ráðstefna, sýning og hátíð innan olíubransans. Hingað eru væntanlegir 42.000 ráðstefnugestir frá 96 þjóðlöndum sem munu ræða stöðu olíumála heimsins í fortíð, nútíð og framtíð. Þetta er risastór viðburður og varla varð þverfótað fyrir jakkaklæddu enskumælandi hyski þegar við hjóluðum í ræktina niðri í bæ áðan. Samhliða ráðstefnunni verður gríðarmikil olíuhátíð í miðbænum þriðjudag til fimmtudags og lýkur með flugeldasýningu á fimmtudagskvöldið. Það verður gaman, ég hef aldrei séð norska flugeldasýningu. Sennilega er það ein raketta á klukkutíma sé mið tekið af gangverki norsks þjóðfélags.
|
|
Mánudagur, 23 Ágúst 2010 12:31 |
 Ég sendi Íslendingum öllum til sjávar og sveita hugheilar kveðjur á Menningarnótt í Reykjavík. Kveðjan kemur auðvitað tveimur dögum of seint vegna vinnu og bókaröðunar um helgina en myndin er rétt tímasett þar sem hún er tekin hérna úti í garði á laugardaginn. Fátt hressir betur eftir helgarvaktina en ískalt hvítvín með erfðabreyttum norskum jarðarberjum út í og sól í heiði. Ég játa að ég hefði gjarnan viljað ná Menningarnótt, ég hef alltaf skemmt mér konunglega á þeirri hátíð þótt ég muni ekki endilega allt sem gerist eftir klukkan 20.
|
|
Þorskurinn er fólkinu allt... |
|
Miðvikudagur, 18 Ágúst 2010 20:15 |
 Þá getur maður farið að sofa rólega eftir að innbrota- og brunavarnakerfi frá Lyse var sett upp hér í dag. Ég hef áður skrifað um Lyse, sem í grunninn er orkuveita, en hjá þeim fær maður á einu bretti síma, net, sjónvarp, rafmagn og þjófavarnakerfi. Fyrir alla súpuna kemur svo einn reikningur mánaðarlega. Það er býsna þægilegt.
Þessi kerfi eru örlítið frábrugðin heimiliskerfunum frá íslenskum fyrirtækjum. Til dæmis er stjórnborðið nær þrefalt stærra og er ekki tengt símalínu. Kerfið sendir öll boð frá sér á SMS-formi. Fari það í gang fær maður SMS um málið og stjórnstöð öryggisfyrirtækisins um leið. Annað atriði er beintenging við slökkvilið sem ég tel algjört formsatriði í 300.000 manna samfélagi sem er nánast allt í timburhúsum. Fari reykskynjari í gang fær slökkviliðið boð um það strax og leggur af stað í útkall. Maður á sem sagt að vera leiftursnöggur að hringja í 110 og afpanta gengið sé um falsboð að ræða. Ég hef aldrei búið í timburhúsi fyrr en hér í Noregi, fyrst á Beverstien og svo hér, og mér líður ágætlega með þetta fyrirkomulag.
Hér var ofnbakaður þorskur með soðnum kartöflum á borðum eftir stíf átök í ræktinni. Ég held að ég hafi einu sinni smakkað þorsk á Íslandi en er reyndar ekki viss, þaðan fer hann allur í útflutning og við borðum gömlu góðu ýsuna. Þorskur er hreinn afbragðsfiskur og full ástæða til að gefa honum meiri gaum en (margir) Íslendingar gera. Fyrir utan þorsk eru Norðmenn forfallnar ufsa- og makrílætur. Ufsi er auðvitað sömu ættar og þorskur en feitari og þéttari í sér. Fínn á diskinn. Makríl þori ég ekki að borða eftir að hafa séð hann í Búlgaríu þar sem allir veitingastaðir buðu upp á hann djúpsteiktan með augum og öllu innvolsi, beint úr greipum Ægis ofan í djúpsteikingarpott. Sjúkt.
Við fengum ufsa í vinnunni um daginn en á þeim deildum þar sem sjúklingar liggja lengur en hálftíma er framreiddur mikill veislumatur og hollur, allt glúteinfrítt, lífrænt og ég veit ekki hvað, sniðið að þörfum veikra. Verði afgangur af sjúklingamatnum má starfsfólkið dýfa sér í hann og þessu nær maður annað slagið. Ég sagði við matráðinn í eldhúsinu að mér þætti fróðlegt að upplifa hinn mikla þorsk- og ufsaáhuga þjóðarinnar, uppi á Íslandi væri ýsan (sem heitir hyse á norsku) allsráðandi á diskinum. Vesalings konan hafði þá aldrei heyrt um þessa merkilegu fisktegund og hélt helst að ég hefði sloppið út af geðdeildinni...
...sem ég er reyndar að fara að vinna á. Ég sótti um stöðu sem afleysingavaktmaður (ekstravakt) á deildinni en þar er ógeðfræðimenntuðu fólki stundum hleypt í að sitja yfir sjúklingum sé það ekki brjálað sjálft. Ég fór í tvö löng atvinnuviðtöl (Norðmenn vilja ræða við mann um hvað maður borðaði í gær í atvinnuviðtölum) og hef verið boðaður í opplæring eða starfsþjálfunarvaktir í september. Þetta verða þó bara íhlaup, þriðja hver helgi og forföll. Ef þeir hleypa mér þá út aftur.
Fyrirsögn fengin að láni frá sjálfum Morthens, Aldrei fór ég suður.
|
|
Nú er hún Snorrabúð stekkur... |
|
Þriðjudagur, 17 Ágúst 2010 20:58 |
 Ég verð að játa að ég hélt að þessi frétt Vísis í dag væri síðbúið aprílgabb. Er þetta ein af hugmyndum rauðhærða riddarans Jóns Gnarr sem ég hef ítrekað lýst yfir stuðningi við? Falla nú öll vötn til Dýrafjarðar. Það er hárrétt sem viðmælandi Vísis segir, þetta er hrein og klár heimska og ekkert annað. Sviptu mann bílastæði sínu og þú rænir hann framtíð og lífshamingju. Að velja sjálfa Hverfisgötuna undir hryðjuverk á borð við þetta er mannvonska sem jafnvel al-Qaeda-samtökin myndu tárfella yfir. (MYND: Nýja grillið. Stórskemmtilegt að skipta úr gasi í kol og gera þetta á gamla mátann aftur.)
Við keyptum okkur kúlulaga kolagrill á þrífæti í dag. Það kostaði 279 krónur norskar sem er innan við rauðvínsbelja. Hún var svo auðvitað keypt í sömu ferð. Svínahnakka var svo skellt á grindina í tæplega 30 stiga hita úti í garði og frí tekið frá bókaröðun. Maður getur ekki gert allt. Dásamlegt að grilla á kolum aftur. Slíkt grill var á mínu æskuheimili og pabbi skaraði þar glóðum elds af natni og kunnáttusemi...í minningunni alla vega.
Hafnfirska morðmálið er mikill harmleikur. Ég hef rennt yfir helstu fréttir af því á Vísi í dag. Ég sé að Guðrún Sesselja, frænka mín og verjandi eins hinna grunuðu, fordæmir harðlega nafn- og myndbirtingar fjölmiðla í garð skjólstæðings síns og kallar vinnubrögðin forkastanleg. Þarna sprettur MA-ritgerðin mín síðan í vor ljóslega fram þar sem ég skrifaði einmitt um nafnbirtingar grunaðra afbrotamanna í fjölmiðlum og leitaði skoðunar 50 íslenskra afbrotamanna og grunaðra en sýknaðra afbrotamanna á málinu. Auk þess leitaði ég eftir vinnureglum íslenskra fjölmiðla og fjölmiðla átta erlendra ríkja þegar kemur að nafnbirtingum. Nú er þetta málefni enn einu sinni orðið að opinberu bitbeini í íslenskri umræðu. Fyrir þá sem eru nógu veikir andlega má nálgast ritgerðina hér.
|
|
Kjörinn dagur fyrir hvítt brúðkaup (Nice Day for a White Wedding) |
|
Mánudagur, 16 Ágúst 2010 22:19 |
|
 Kári Snær Guðmundsson bróðir minn gekk í það heilaga síðastliðinn föstudag, 13. ágúst, klukkan 13 hjá sýslumanninum í Hafnarfirði. Ekki veit ég hvort ég hefði þorað að fara í þetta mál föstudaginn 13. en ég óska Kára og Þórhildi mágkonu minni innilega til hamingju. Að auki er afkvæmi væntanlegt í heiminn undir mánaðamótin og verður væntanlega skírt Atli Steinn Kárason verði það með lim. Sterkt íslenskt nafn. Ég ítreka hamingjuóskirnar og hlakka mikið til að hitta brúðhjónin ásamt frumburði yfir glasi um jólin. (MYND: Við feðgar á jóladag 2008. Kári er lengst til vinstri, ég í miðjunni og pabbi er þessi örvæntingarfulli. Þeir eru vanir mér svona.)
Bókaskápamál hér í Stafangri eru að smella saman. Við Kári söguðum þennan 80 ára gamla skáp sundur í Mosfellsbænum í maí og nú er hann sameinaður á ný. Feðgarnir Elli tilsniðu af listfengi furuborð sem ég keypti í Coop og átti martraðarkenndustu strætisvagnaferð lífs míns með hingað heim. Eftir það birtist Egill Páll Egilsson málari frá Húsavík hér eins og frelsandi engill og bruggaði lakk í réttum lit af mikilli fjölkynngi. Ég átti ekki orð yfir því hve þétt nýr litur féll að fornum og hjólaði þegar í ríkið til að fagna þessum fornleifafundi.
Dagurinn í dag fór svo í að raða bókum í hillur og er það mál manna að aldrei hafi þarfari ferð í ríkið verið farin en þegar ég hjólaði eftir hvítvínsbelju um fimmleytið.
Þegar þetta er ritað sitjum við hér með Bubba á fóninum, svörum tölvupósti í gríð og erg auk þess að njóta nýju stofunnar okkar sem er óðum að taka á sig mynd. Ég náði þeim einstaka árangri að fá tvisvar niðurgang af spenningi fyrir hádegi í dag og geri aðrir betur. (MYND: Nýsmíðuðu hillurnar komnar í, glæný fura við hlið 80 ára gamallar furu.)
Ég mun hlífa lesendum við frekari umræðum um innanhússarkítektúr á næstunni og snúa mér að harðari þjóðþrifamálum en þetta verður að teljast aðalmálið þessa dagana. Slíkt er eðli flutninga. Fram undan er Rått og råde-hátíðin með Ozzy Osbourne, Prodigy og A-ha auk óteljandi annarra hausthátíða, ferðalag til Björgvinjar þar sem Íslendingar lentu í sínu fyrsta 16. sæti í Eurovision árið 1986 og ég veit ekki hvað. (MYND: Egill Páll hinn húsvíski fer næmum höndum um furuna.)
Misstu því ekki af heitasta samevrópska fjörinu sem er nákvæmlega hér á atlisteinn.is, frjálsum og óháðum netmiðli (í mesta lagi háðum áfengi en annað eins hefur nú gerst). (MYND: Eftir málun.)
William Michael Albert Broad, betur þekktur undir heitinu Billy Idol, hlýtur kærar þakkir fyrir að lána nafn síns helsta númers í fyrirsögn þessa pistils (þýðingin er mín). (MYND og næstu tvær þar á eftir: Röðun í skáp./Nútímatækni, ég myndaði hverja einustu bókahillu í Mosfellsbænum og notaði til hliðsjónar við að raða upp í hillur hér. Það nýttist meira en margan grunar./Loksins að komast mynd á þetta, endanleg mynd væntanleg næstu daga.)
|
|
Líkamsrækt og latínukveðskapur |
|
Miðvikudagur, 11 Ágúst 2010 21:00 |
 Búslóðaröðun hvílir á okkur af slíkum þunga þessa dagana að hún kostar eina rauðvínsbelju á dag til að gera þetta bærilegt. Fyrir utan þetta er vinna og líkamsrækt svo við kvörtum ekki yfir tímaskorti. Eftir flutning erum við farin að æfa í SATS niðri í miðbæ sem er stærri stöð en stöðin í Forus og betur tækjum búin. SATS notar aðallega tæki frá TechnoGym sem er fín lína auk þess sem úrvalið af handlóðum er alveg frábært. Handlóð upp í 20 kíló hlaupa á eins kílós bili en eftir það á tveggja kílóa alveg upp í 60. Hjá Bjössa fann ég mest fyrir því að bilið var 2,5 kíló eftir 10 kílóa lóð sem gat verið óþægilegt við sumar æfingar. Kviðæfingabekkjum má halla með stilligræjum og gera magaæfingar að hreinu logandi helvíti...sem er auðvitað hin besta skemmtun. (MYND: Fátt hefur batnað í stofunni síðan við fluttum...jú, maður greinir örlítinn dagamun.)
Nú hefur það verið mælt að héðan tekur fimm mínútur að hjóla í ræktina niðri í bæ og níu mínútur til baka. Heimleiðin er sem sagt öll upp í móti en þá er hjólað upp Våland-hverfið, um Muséegate sem minjasafn Stavanger stendur við, og upp á efsta punkt Våland þar sem sjúkrahúsið stendur og húsið okkar. Þetta er glimrandi staðsetning. Komi letiköst upp stoppar strætó 11 nánast við dyrnar hjá okkur og ekur beint niður í bæ og til baka.
Fram undan er helgarfrí sem skín eins og vin í Góbíeyðimörk saurfylltra salerna og rúmfataskipta. Eftir það á ég þrjár helgarvaktir í röð og vil sem minnst um það hugsa. Þær verða þó á öðrum deildum en það er svo sem aukaatriði. Maður tekur þó helgarvakt sé hún í boði. Tvöfalt kaup gerir það að verkum að ein helgi er maki fjögurra virkra daga í launum. Svo fer nú hægt og rólega að draga nær endalokum starfa okkar á sjúkrahúsinu. Ég fer þó ekki ofan af því að þarna var ágætt að stíga fyrstu skrefin á norskum vinnumarkaði, að minnsta kosti erum við fullfær á norska tungu núna eftir að hafa átt í ótal samræðum við misgamla sjúklinga frá nánast öllum fylkjum Noregs og með tilheyrandi framburðarflóru. Umræðuefnin hafa snúist um allt frá frumvarpi (sem sagt fyrstu hægðum) dagsins til makrílverkunar og -matreiðslu en sá fiskur er Norðmönnum sem kýr Indverjum, rammheilagur. (MYND að neðan: Nei, ég er ekki kominn með tremma en þessi tignarlegi bleiki fíll blasti við af svölunum hér á Overlege Cappelensgate í kvöld. Er DV hætt með sumarmyndasamkeppnina?)
Ég dró eina af mínum helstu gersemum upp úr kassa hér í gærkvöldi, örsmátt kver eftir Björn prófast Halldórsson í Laufási sem heitir Latnesk-íslenskar vísur. Einar Guttormsson gaf út árið 1942. Vísurnar eru glósur fyrir latínugrána og kemur latneskt orð fyrst en það íslenska á eftir og allt í bundnu máli. Þetta er kver í litlu broti upp á 32 síður og tvær vísur á síðu. Hér eru tvær perlur:
Campus völlur, quercus eik,
culmen tindur, assum steik,
cunæ vagga, vitrum gler,
vermis ormur, saxum sker.
Saga völva, virtus dygð,
vallis dalur, maeror hryggð,
ovis sauður, acus nál,
aper göltur, calix skál.
'Þar sem blautfiskinum sleppir á Íslandi tekur latínan við,' skrifaði Kiljan í Brekkukotsannál. Með því býð ég góða nótt og segi calix...eða skál!
|
|
Þurrkaður fiskur og fornar sögur |
|
Mánudagur, 09 Ágúst 2010 22:32 |
 Hér er mokað vel upp úr kössum þessa dagana og koma margir dýrgripir í ljós. Það besta við bókasöfn er ef til vill þegar maður er að flytja þau, freistast til að tylla sér í smástund með gamla skruddu og dettur svo gjörsamlega inn í ævafornan heim minninga og gamallar speki. Hver man ekki eftir alfræðisafni AB í að minnsta kosti 24 bindum sem Örnólfur Thorlacius, rektor Menntaskólans við Hamrahlíð, þýddi á slíka gullaldaríslensku að ég tek andköf? Þetta er geysimikið verk og mikið lagt í það. Hvergi er að finna þýðingarbrag á orðfæri, myndatextar eru eins og upp úr Njálu, best er skrifað bezt og kommur eru á undan öllum aukasetningum eins og var til 1974. Ég held að Íslendingar hafi tapað niður slíku nostri við þýðingar, síðustu 10 ár hef ég oft og mörgum sinnum gefist upp á að lesa þýdd skáldverk vegna þess hve þýðingin er hroðvirknisleg. Orðaröð og orðatiltækjum er stolið úr frumtextanum, verri þýðingar finnast ekki. Grunnregla við þýðingar er að spyrja fyrst: Hvernig myndi ég orða þessa setningu á eðlilegri íslensku? Þeirri reglu hafa margir gleymt.
Meðal þess sem ég fiskaði upp úr kassa í kvöld er kennsluskrá Háskóla Íslands veturinn 1977 - 1978. Hvílíkur dýrgripur. Bókin er næfurþunn og þarna ræður gamla deildaskiptingin ríkjum. Guðfræðideild er númer 01 og á eftir fylgja læknadeild, lagadeild, viðskiptadeild og tannlæknadeild. Muna jafnaldrar mínir þessa daga? 'Símanúmer háskólans er 25088 og símastúlka er Helga Sigurðardóttir.'
Árið 1977 hafa nemendur HÍ varla verið meira en 3.500. Ég hóf nám við stofnunina árið 1993 og hef útskrifast þaðan þrisvar sinnum síðan. Síðasta vetur voru nemendur um 15.000 og verið var að vísa umsækjendum frá deildum sem hafa aldrei verið tískudeildir. Háskóli Íslands ársins 2010 er hroðalegt vígi eftirlitsmyndavéla, bílastæða, rafdrifinna hurða, ódrekkandi kaffis og styggra kvenna sem spyrja mann hvað maður sé eiginlega að gera hérna og af hverju maður sendi ekki bara tölvupóst og millifæri skráningargjaldið gegnum heimabankann!
Ég gat ekki svarað síðustu spurningunni. Þegar ég var barn í HÍ var svokölluð Nemendaskrá starfrækt á fyrstu hæð aðalbyggingarinnar. Helsta einkenni Nemendaskrár voru geðgóðar miðaldra konur sem hjálpuðu stúdentum við að fylla skriflega út námskeiðsskráningareyðublöð. Númer námskeiða voru sex tölustafir, aðskildir með punktum, og mátti fletta númerunum upp í kennsluskrá sem í þá daga var bók...nú er hún netsíða. Gíróseðill kom vegna skráningargjalds og mátti semja um að greiða hann í ágúst í stað júní. Þetta var ekkert mál. Nú er þetta mál, stórmál. (MYND: Stofan eins og hún lítur út í dag. Talandi dæmi um það að Róm var ekki byggð á einum degi. Þetta verður klárt í næstu viku. Allar leiðir liggja heldur ekki til Rómar, þær liggja frá Róm, menn voru bara að fara í vitlausa átt.)
Veturinn 1993 - 1994 mátti líka fara út að reykja í prófum. Þá veifaði maður bara til eldfornra kvenna sem sátu yfir í prófum og pantaði reykpásu. Skynsamt fólk gerði þetta yfirleitt eftir að hafa svarað helmingi spurninga. Reykumsækjendum var svo raðað niður og fór einn út í einu í fylgd yfirsetukonu. Kæmu reykjendur úr prófi í sama fagi gætti vakthafandi yfirsetukona þess að þeir töluðu ekki saman á meðan friðsæl vin nikótínsins líknaði þeim. Þetta kerfi var lagt af síðla árs 1994 sem stuðlaði að laumureykingum í klósettpásum í aðalbyggingu en þar voru einu klósett skólans sem lokuðust frá gólfi til lofts og fyrirbyggðu þannig reykmengun. Auk mín nýttu sér nokkrir alþingismenn ársins 2010 þennan lúxus, ég nefni hvorki nöfn né flokka. Gott var að luma á Ópali.
Árið 1977 kenndi Jón Óttar Ragnarsson dósent námskeiðið 06.31.14 Efnagreining Ib. Síðar stofnaði sá góði maður Stöð 2 og reisti Herbalife-veldi Íslands. Varadeildarforseti félagsvísindadeildar var hins vegar prófessor Ólafur Ragnar Grímsson og Þórólfur Þórlindsson var gistilektor við sömu deild. Svaf hann þá í Odda?
|
|
Mánudagur, 09 Ágúst 2010 00:15 |
 Jæja, við erum flutt og langt komin með að ganga frá búslóðinni. Ég ákvað að fjarlægja 80 prósent af skeggi mínu í anda Haralds hárfagra þótt ekki hafi ég enn náð að sameina Noreg eins og hann gerði á sínum tíma (jæja pabbi, nú geturðu hætt að væla yfir hár- og skeggvexti sonar þíns!). Margt annað sögulegt hefur einnig átt sér stað hér, á föstudaginn komu feðgarnir Elli til dæmis í heimsókn og settu upp megnið af bókaskápnum. Gekk það nánast áfallalaust eins og sést á meðfylgjandi myndum. (MYND: Nýja skeggklippingin og annar viðbjóður.)
Í gær (laugardag) varð svo önnur skemmtileg uppákoma þegar Ívar Már Magnússon, gamall drykkjufélagi og samstarfsmaður frá Securitas, hringdi í mig og bauð mér í heimsókn til hinnar fögru sænsku Málmeyjar. Þetta boð munum við þekkjast þegar í september. Við Ívar drukkum endalaust magn brennivíns saman árin 1992 - 1998 ásamt öðrum perluvinum okkar og man hvorugur okkar neitt frá þeim tíma nema hvað að við vorum flottastir. Vituð ér enn eða hvat?
Næstu daga eru væntanlegar myndir af íbúðinni okkar fullbúinni og svo verður haldið hér djöfullegt innflutningspartý laugardaginn 11. september næstkomandi og eru allir þeir, sem læsir eru á íslenska tungu og kunna að drekka íslenskt og norskt brennivín, boðnir hjartanlega velkomnir. (MYND: Feðgarnir Elli á kafi í bókaskápnum, ólafsvískt handbragð eins og það gerist best.)
'Ráðumk þér Loddfáfnir,' eins og segir í Hávamálum þeim er kveðin voru Háva höllu í. Heill sá er kvað! Heill sá er kann! Njóti sá er nam! Heilir þeir er hlýddu! Ég lýk þessum pistli á fögrum orðum Kára bróður míns sem giftir sig í næstu viku og eignast svo afkvæmi í framhaldinu: Þú veist að þú þarft svo að drekka fyrir tvo næstu vikurnar og mánuðina þar sem
að mikið þurrktímabil er nú gengið í garð hjá mér bööö.. Ætli ég eigi ekki
eftir að enda á geðlyfjum þegar sálin kemst ekki lengur í reglulega
áfengis-stólpípu.. Well what the hell, mun taka harðar á því í ræktinni í
staðinn.
That's my brother!
|
|
Miðvikudagur, 04 Ágúst 2010 21:05 |
 'Það er auðvitað þannig að við ráðum ekki við allt í lífinu,' sagði Árni Páll Árnason félagsmálaráðherra í viðtali við sjónvarpsrás mbl.is í dag. Ég hef nú ekki séð að hæstvirtur ráðherra ráði við nokkurn skapaðan hlut. Gamli bankaráðsmaðurinn úr Kaupþingi rýkur upp til handa og fóta með reglulegu millibili til að minna á sig (tillagan um afskriftir erlendra bílalána í vor og fleira) en þess á milli gleymir maður honum hálfpartinn.
Runólfsmálið er eiginlega bráðfyndið, að minnsta kosti fyrir flesta aðra en Runólf og Árna Pál. Umboðsmaður skuldara má sem sagt ekki vera skuldari. Má umboðsmaður neytenda þá ekki vera neytandi? Ég hef séð Gísla Tryggvason í Bónus, hann er neytandi eins og ég og þú og við báðir. Hins vegar má umboðsmaður Alþingis ekki vera alþingismaður og maður spyr sig hvort umboðsmaður barna geti verið barn. En umboðsmaður skuldara hlyti alltaf að vera hæfari embættismaður ef hann skuldaði. Er það ekki?
|
|
Dauðinn ekur Ford Transit |
|
Þriðjudagur, 03 Ágúst 2010 21:48 |
 Við erum flutt. Klukkan er 23:48 að staðartíma og átökunum lauk fyrir þremur og hálfum tíma. Allt komst inn, sumt þó við illan leik eins og rúmið okkar sem var dregið í pörtum eins og strandaður hvalur upp örmjóan stiga og inn í svefnherbergi. Þetta rúm var keypt í Betra baki á Amerískum dögum þar í júlí 2003. Það átti svo sjö þægileg ár á Bragagötu 16 og Leirutanga 2 en hefur nú hlotið eldskírn sína. (MYND: Rúmgóða stofan okkar eftir flutninga. Lesendur geta ímyndað sér skemmtun næstu vikna.)
Ekki er hægt að segja frá því hvernig 130 kassar af bókum og um það bil þrjú tonn af öðru dóti komust úr geymslurými við Hillevågsveien og hingað heim á Overlege Cappelensgate án þess að koma þar að þætti Nazartransport sem rætt var um í síðasta pistli. Nazar (sem heitir ekkert Nazar heldur M eitthvað og er tyrkneskur en bjó nafnið á fyrirtækið til úr nöfnum dætra sinna og konu) mætti á 'stóra' bílnum sínum klukkan hálfsjö, einni klukkustundu síðar en umbeðið var. Þessi gríðarstóri bíll reyndist hvorki meira né minna en Ford Transit en bifreið sömu gerðar má sjá á myndinni hér.
Ford Transit er sem sagt hugmynd Nazartransport um bifreið til að flytja búslóð sem kom hingað í sæmilega pökkuðum bláum 40 feta gámi. Til að gera aðra langa, og mun ömurlegri, sögu en í síðasta pistli stutta komu feðgarnir Elli okkur til aðstoðar (þeir heita það báðir). Þeir voru á nákvæmlega jafnstórum sendibíl og til samans voru þessar tvær bifreiðar stútfylltar sjö sinnum, þeim ekið á milli og tæmdar á áfangastað. Þessari törn verður ekkert lýst hér en hún hófst þegar við byrjuðum að bera út úr geymsluhúsnæðinu klukkan 16 og lauk klukkan 20:30. Það er vel sloppið myndi ég segja.
En hvað er maður að kvarta? Ég sef í rúmi í nótt, ég fékk stórfé endurgreitt frá skattinum í dag og ég er með Stolt siglir fleyið mitt með Gylfa Ægissyni yfir geislanum. Stemmningin gerist ekki norskari. Kona í vinnunni í dag spurði mig hvort það væri rétt að Íslendingar ætu eistu sauðfjár þegar þeir gerðu sér glaðan dag. Ég sagði að það væri hverju orði sannara og að auki fengjust andlit þessara fögru skepna með augum og tilheyrandi fyrir lítið fé gegnum lúgu á BSÍ. Eftir á fór ég að hugleiða sjúkleika þess að kaupa haus af kind með rófustöppu og kók frá Vífilfelli með og það í lúgusjoppu. Samt finnst manni ekkert eðlilegra. Það er greinilegt að enginn er spámaður í sínu heimalandi.
|
|
Örugg leið til að verða moldríkur í Noregi... |
|
Mánudagur, 02 Ágúst 2010 21:09 |
 ...er að opna flutningaþjónustu í Stavanger. Við erum ekki enn þá flutt. Jú, reyndar erum við flutt en við sofum á gólfinu, hitum vatn út í Neskaffi í potti og göngum örna okkar í görðum nágrannanna. Þetta síðasta er lygi. Á laugardaginn, þegar ég hélt að ég myndi eyða deginum sveittur og brjálaður við að bera búslóðina mína inn og út úr húsum og bílum, hringdi síminn klukkan 11 að morgni. Í honum var einhver Mið-Austurlendingur hjá Sola Flytting sem gerði mér það ljóst á bjagaðri norsku sinni að flutningabifreið fyrirtækisins væri biluð og því miður yrði ekki hægt að verða við þeirri pöntun minni að fá bílinn klukkan 13:00 þennan dag. Hann hljómaði algjörlega eins og þetta væri daglegt brauð hjá þeim. (MYND: Á þessu sofum við núna og erum nánast örkumla á morgnana fyrir vikið.)
Í annað sinn á tveimur dögum fékk ég nett áfall. Fyrra skiptið var á föstudaginn þegar flutningafyrirtækið Besa tjáði mér af hógværð að þeir ættu engan bíl lausan á laugardaginn - í röddinni lá visst hljómfall sem gaf til kynna að ég væri fífl að láta mér detta það í hug. Nú, ég rýk æpandi fram úr rúminu sem ég ætlaði einmitt að liggja í hálftíma í viðbót, og kalla þegar fram netsíðuna 1881.no sem er ja.is Norðmanna. Þar verður fyrir mér fyrirtækið Nazartransport og ég hringi í skiptiborðsnúmer þess. Það skiptiborð reyndist vera dóttir Nazars sem hljóp með símann inn í rúm og vakti Nazar. Hann tjáði mér illskeyttur og svefnvana að hans bílum væri ráðstafað þennan dag en ég gæti svo sem hringt á mánudag. Gaf þó hálfpartinn í skyn að hann dæi ekkert úr sorg þótt ég hringdi ekki.
Til að gera langa og ömurlega sögu stutta hringdi ég í átta flutningafyrirtæki sem annaðhvort svöruðu ekki eða vélræn rödd tjáði mér að ég væri í tómu rugli og það væri laugardagur. Þá vinna Norðmenn helst ekki og alls ekki á sunnudögum. Ísland ársins 1985 væri hátíð miðað við helgarafgreiðslu hér. Að lokum sætti ég mig við að við myndum ekki flytja á laugardaginn. Í staðinn fórum við í ríkið, þrifum íbúðina við Beverstien og fluttum okkar litla hafurtask þaðan með aðstoð Ella niður á Overlege Cappelensgate (sem heitir í höfuðið á norska skurðlækninum Axel Cappelen en hann framkvæmdi fyrstu hjartaskurðaðgerðina segja sögubækur). Sóttum reyndar nokkur teppi og eldhúsáhaldakassann í búslóðageymsluna. Nettenging var hins vegar klár strax á föstudaginn sem er hreint kraftaverk miðað við hraða norsks atvinnulífs. Þar af leiðandi birtist þessi pistill yður nú. (MYND: Svalir, loksins!)
Í morgun, mánudag, ætlaði ég svo heldur betur að hafa vaðið fyrir neðan mig og hringdi í Majortransport sem er eitt af stærri flutningafyrirtækjum landsins. Þó var ekki svarað í símann þar klukkan 11:48 á föstudagsmorguninn þegar ég reyndi það. Nú var svarað en viðmælandi minn sannfærði mig endanlega um að eitthvað mikið væri að í norskum flutningabransa. Majortransport á næst lausan bíl í september!!! Ég nennti ekki að spyrja manninn hvort þeir hefðu íhugað að bæta við bílum og mannskap. Slíkt væri mjög ónorskt, norskur vinnumarkaður hefur einkunnarorðin 'bare slappe av' og 'stress deg ned'. Ekkert ósvipað hinu íslenska 'þetta reddast' fyrir utan að hér reddast þetta ekki...en öllum er alveg sama. Hvernig urðu Norðmenn ríkasta þjóð heims??? (MYND: Útsýnið af svölunum. Hvíta byggingin vinstra megin er eitt mól af vinnustað okkar, háskólasjúkrahúsinu. Ekki langt að fara.)
Ég braut þess vegna mjög stóran odd af oflæti mínu og hringdi í Nazar vin minn hjá Nazartransport. Hann dæsti þegar hann heyrði að óði Íslendingurinn var í símanum og sagði að minni bíllinn hans væri laus í dag, Volkswagen Transporter. Ég benti honum á að ég þyrfti að koma innihaldinu úr 40 feta gámi milli húsa og fékk hann til að játa að stóri bíllinn væri laus klukkan þrjú á morgun. Ég gaf honum allar upplýsingar og bölvaði í hljóði og beitti oddinum fast eins og Bólu-Hjálmar í ljóði Davíðs Stefánssonar. Tveimur tímum seinna hringdi hann og sagðist ekki komast fyrr en hálfsex þar sem hann væri að vinna. Ég spurði hann ekki hvort hann væri ekki að vinna við búslóðaflutninga heldur sagði bara kjempeflott að hætti hinna norsku og bjó mig undir að hafa samband við Guinness og segja þeim að ég væri um það bil að setja heimsmet í Stavanger...ná að panta mér flutningabíl! (MYND: Rennt í fyrsta glasið á Overlege Cappelensgate.)
Þetta kemur sem sagt í ljós en við erum komin á nýja staðinn og gengum í fyrsta sinn í vinnuna í morgun. Það tekur tvær og hálfa mínútu. Rölt niður í bæ er stundarfjórðungur og fimm mínútur á hjóli. Þetta er alveg draumurinn, það er ljóst. Kjallari, tvær hæðir og háaloft, garður og svalir. Húsið er skráð 88 fermetrar en er 120, ólögleg lofthæð í kjallaranum sér fyrir því. Ég get þó staðið þar uppréttur og þar er fín aðstaða til að brugga rauðvín, þvo þvott og frysta matvæli en stærðar frystikista fylgir húsinu.
Ég læt fimm myndir fylgja með en geri mun betri grein fyrir málinu þegar búslóðin er komin á sinn stað ásamt bókaskápum sem Elli mun setja hér upp næstu daga. Þá verður þetta bara déskoti huggulegur bústaður þótt leigan sé 260.000 íslenskar spesíur á mánuði. Það þætti nú dýrt fyrir 120 íslenska fermetra en gengið slær ryki í augu sem fyrr. (MYND: ...og fyrsti sopinn auðvitað. Skál!)
|
|
Föstudagur, 30 Júlí 2010 23:50 |
 Gert er ráð fyrir að meira en 250.000 manns heimsæki hátíðina Gladmat sem nú stendur yfir hér í Stafangri og lýkur á morgun, laugardaginn 31. júlí. Þetta er eins konar Food & Fun Noregs og stemmningin mikil. Mörg hundruð aðilar af öllum stigum norsks matvælaiðnaðar kynna framleiðslu sína og stjarna hátíðarinnar er Gordon Ramsey sem þekktastur er fyrir hina kaldhæðnu þáttaröð Eldhús andskotans eða Hell's Kitchen. Hann hefur messað hér fyrir fullu húsi dag eftir dag og jafnframt kennt saklausum börnum iðju sína. (MYND: Brot af hátíðarsvæðinu sem nær yfir nánast allan miðbæinn.)
Í dag át ég elg í fyrsta sinn en blessuðu dýrinu hafði verið umbreytt í svokallaða elgpølse í höndum Peders Åresvik sem rekur Åresvik Gard, matvælaframleiðslu sem á rætur sínar að rekja til Åresvikfjorden í fylkinu Møre og Romsdal sem er einhvers staðar í rassgati. Elgurinn smakkaðist reyndar ágætlega þótt ég hafi átt í fullu fangi við að meðtaka fyrirlestur Åresvik um hinar þrjár mismunandi reykingaraðferðir kjöts í Noregi.
Siv Karin Helland heitir kona nokkur sem er hvorki meira né minna en Noregsmeistari í barþjónustu. Hún og félagar hennar héldu uppi látlausri hanastélsblöndun í tjaldi merktu Norska barþjónasambandinu, eða Norsk bartenderforening eins og það heitir. Siv Karin bauð okkur upp á meistarastykkið sitt, hanastélið Sweet Miss Monroe, sem var hressandi og rétt rúmlega það. (MYND: Punktar hripaðir niður í spjalli við Noregsmeistara barþjóna.)
Eftir að ég hafði sporðrennt innbakaðri tyrkneskri kjötbollu einhvers staðar (Gladmat er að höfuðstefnu til hátíð norskra matvæla en aðrar þjóðir eru á kantinum) skelltum við okkur á húðflúrráðstefnuna Tattoo Convention sem haldin er við sama tækifæri hér í borginni. Ráðstefna er kannski ekki rétta orðið enda varð ég ekki var við langa fyrirlestra fræðimanna með illskiljanlega titla. Þarna glömruðu hins vegar tugir bleknála í samhljómi sem skapaði sérstaka stemmningu. Með reglulegu millibili var blekþakið fólk kallað á svið þar sem dómnefnd gaf því einkunn undir dynjandi lófataki.
Þarna mátti auk annarra sjá Isobel Varley, eða það litla sem sjá mátti af henni. Varley er heimsmethafi í húðflúri og varla sést nokkurs staðar í þessa miðaldra bresku konu fyrir skreytingum. Sjón er sögu ríkari. Meðal annarra snillinga á húðflúrstefnunni voru Casper frá Belgíu og Glenn Flesjaa sem kemur frá Sandnesi hérna við hliðina á. Báðir eru húðflúrlistamenn og sátu sveittir við að flúra ráðstefnugesti, sá fyrrnefndi með ennisljós að hætti námuverkamanna. Casper starfar á B52-húðflúrstofunni í Berlín og virðist óhætt að mæla með verkum hans. Til að fyrirbyggja misskilning tek ég fram að Jón Páll Halldórsson, áður kenndur við JP Tattoo, er eini flúrari veraldar sem nokkru sinni fær að reka nál í mig. (MYND: Við innganginn á Tattoo Convention, blaðamannapassi og horn koma rétta fólkinu langt.)
Þetta er síðasti pistill fyrir flutning á morgun. Nettenging á nýja staðnum er klár en dæmigerð tæknivandamál taka alltaf sinn tíma. Gert er ráð fyrir næsta pistli á mánudagskvöld verði ég ekki slefandi vanviti í spennitreyju á psykiatriske avdelingen hér við háskólasjúkrahúsið. Því miður bendir þó allt til þess. (MYND: Engin miskunn hjá Magnúsi - nálin látin vaða.)
Ég verð að slá botninn í þetta með gullkorni frá föður mínum lækninum sem hafði lesið pistil minn um rúmfataskipti á sjúkrahúsinu: Maður man nú vel eftir uppábúnum rúmum á vöktunum. Maður svaf nú ekkert værum svefni, a.m.k. ekki fyrstu vikurnar á hverjum stað. Ekki man ég eftir að hafa hugsað til þess hver bjó um rúmin. Svona er lífið. Segir allt sem þarf. (MYND: Isobel Varley í öllu sínu flúraða veldi.)
|
|
Fimmtudagur, 29 Júlí 2010 21:21 |
 ...við flytjum allt annað, að minnsta kosti búslóðina okkar eins og hún leggur sig. Nú er stutt í Klepp og djöfullegur laugardagur í flutningum fram undan. Eins stendur hér yfir matarhátíðin Gladmat og ætlast er til þess að við mætum í vinnu á morgun. Lesendur mega búast við umfjöllun um Gladmat og almenn leiðindi flutninga hér á síðunni á morgun, föstudag 30. júlí, en eftir það verður tekið örstutt hlé á pistlum þar til við fáum nettenginguna frá Lyse í nýju íbúðina. Það verður samt bara stutt... (MYND: Flutningar frá Leirutanganum í maí, þessir dagar voru á pari við verstu gyllinæð...samt aðeins verri.)
Þegar þetta er ritað erum við að verða búin að dauðhreinsa íbúðina uppi í Forus sem við erum að flytja úr. Elli hinn eldri birtist hér eins og frelsandi engill í gær og skipti um hnappinn sem sturtar niður í salerninu en á hann hrasaði ég ölvaður um daginn og hnappurinn ásamt umgjörð hurfu inn í vegginn og þurftum við þar af leiðandi að stinga okkur upp að olnboga inn í vegg til að sturta niður dögum saman. Ákveðið var að þegja um þetta við leigusalana til að fá trygginguna til baka og tókst það.
Núna er ég hvort tveggja að sofna og hlusta á Bubba kyrja um fjöllin sem hafa vakað í þúsund ár með Egó. Væntanlegir eru ítarlegir pistlar um flutninga ásamt myndum sem engum munu hlífa.
|
|
Sniðug norsk fyrirtæki og 175 rúmfataskipti |
|
Mánudagur, 26 Júlí 2010 20:57 |
 Nú er ljóst að við flytjum niður í Våland á laugardaginn, 31. júlí. Leigusalarnir okkar fundu leigjanda sem vill koma inn um mánaðamótin og við vorum búin að kanna hjá nýja leigusalanum hvort við mættum koma hálfum mánuði fyrr og það var auðsótt mál. Hér ríkir því þjóðhátíðarstemmning, 11 kílómetra hjólreiðum ókristilega snemma morguns lýkur opinberlega á föstudaginn. Í staðinn kemur um 200 metra rölt í vinnuna sem er hreinlega met í mínu lífi fyrir utan nokkra daga í unglingavinnunni, sennilega sumarið 1988, þegar hópurinn minn var að vinna í garði á Sunnuflötinni í Garðabænum og maður gat labbað eða hjólað beint þangað úr rúminu. Það tók ekki nema 22 ár að endurheimta þennan lúxus!
Við kíktum við hjá Lyse á leið heim úr vinnunni í dag og pöntuðum rafmagn, nettengingu, heimasíma, sjónvarp með 46 stöðvum og öryggiskerfi. Þetta tók nákvæmlega 10 mínútur og allt verður komið í gagnið um það leyti sem við flytjum nema öryggiskerfið sem tekur aðeins lengri tíma. Geri aðrir betur en Lyse að bjóða upp á þetta drasl allt saman í einum pakka, svokölluðu Altibox, og það á fullkomlega samkeppnishæfu verði, um það bil 2.300 NOK á mánuði. Einhverjir gætu stórgrætt á því að opna svona þjónustuaðila á Íslandi. Þar þyrfti maður að heimsækja minnst þrjú fyrirtæki til að fá þetta í gegn en þau væru hins vegar mjög líklega í eigu eins og sama aðilans. Það er bara ekki nóg.
Bókakaffihúsið Bøker & børst við Øvre Holmegate 32 hérna niðri í miðbæ er staður vikunnar að þessu sinni...ef ekki ársins. Þetta er alveg þrælmagnað kaffihús, hlaðið bókum ásamt hinum sanna kaffihúsaanda. Fyrir utan notalega borðaþyrpingu úti við götu er boðið upp á bakgarð sem slær meira að segja út gamla góða Hressógarðinn í Reykjavík. Garðurinn hjá Bøker & børst er örsmár með sófum og fossi. Hálfsmánaðarlega eru þar kvikmyndasýningar á vegum Stavanger filmklubb og myndunum þá varpað upp á gamlan múrvegg. Það er dagljóst að þarna verður einn og einn kaffibolli tekinn eftir að við flytjum niður í bæ. Bøker & børst er ekta sumarstaður en ég hef svo sem ekki upplifað hann að vetrarlagi enn þá. (MYND: Litið í kaffi og Bailey's á Bøker & børst í gær.)
Ég er í hreinu áfalli eftir að hafa hafið störf á akutt poliklinikk-deildinni en það gerðist í morgun. Ég játa með soghljóðum að ég sakna gjörgæsludeildarinnar minnar sem var svo græn og heimilisleg. Ég þarf að skipta á rúmum á nýju deildinni, hve afbakað er það?!? Það er ekki eins og þetta séu sjúkrarúm, þarna liggja nefnilega engir sjúklingar. Þetta eru rúm fyrir starfsfólkið sem er á næturvakt. Það sefur bara eins og ungabörn á vaktinni í sérherbergjum með útkallssíma sér við hlið og rýkur fram ef síminn hringir. Hringi hann ekki áttu bara fullkomna næturvakt steinsofandi með milljón á tímann. Er þetta draumastarfið holdi klætt eða hvað?? Ég skipti um rúmföt hjá þessu liði fimm daga vikunnar næstu fimm vikur. Það eru 25 skiptingar á sjö rúmum sem gerir 175 skiptingar í það heila en það er oftar en ég hef skipt á mínu eigin helvítis rúmi um ævina!!! Og það eru ekki einu sinni teygjulök í þessum bölvaða heilbrigðisgeira. (MYND: Øvre Holmegate í miðbæ Stavanger. Meira að segja Amsterdam bliknar.)
|
|
Laugardagur, 24 Júlí 2010 18:23 |
 Senn líður að lokum starfsferils míns á gjörgæsludeild Háskólasjúkrahússins í Stavanger. Ég get ekki neitað því að mér er tregt tungu að hræra og loftvægi ljóðpundara og almennt allt það sem Egill Skallagrímsson kvartaði yfir í Sonatorreki. Ég á helgarvakt á deildinni þessa helgi og klukkan 14 á sunnudaginn hef ég þar moppu á loft í hinsta sinn. Þetta er hábölvað þar sem gjörgæsludeildin er bráðskemmtilegur atvinnuvettvangur og maður er kominn þokkalega inn í daglegt líf (og dauða) þarna á svæðinu.
Ég kvaddi vinnufélaga mína í gær með íslensku sælgæti sem Borghildur vinkona okkar sendi frá Íslandi. Þristur, Bingókúlur og Nizza runnu ljúflega ofan í Norðmennina sem þó eiga sér ágæta sælgætismenningu sjálfir og meira að segja eigið súkkulaði frá Bergen, þrælefnilegt. Einn læknir og einn hjúkrunarfræðingur höfðu verið í starfsnámi á Landspítalanum í Fossvogi einhvern tímann og læknirinn greip andann á lofti þegar hann sá poka af Bingókúlum hér í Noregi eftir 10 ára fjarveru (hvað hefði hann sagt hefði ég sveiflað íslensku brennivíni?).
Á mánudaginn tekur við fimm vikna dvöl á næstu deild, sem ég man ekki í svipinn hver er, og þar á eftir fimm vikur á poliklinisk sengepost. Hljómar eins og pólitísk sæng. Þar er kannski komin hin hlýja flokkssæng sem Besti flokkurinn hefur gagnrýnt svo mjög uppi á Íslandi, hver veit?
Hér skín brennandi sól sem aldrei fyrr og Dagbladet varar sérstaklega við því að í Rogalandi öllu muni hár hiti leika við himin sjálfan eins og segir í Völuspá. Þá er nú munur að geta verið innandyra að minnsta kosti fyrri hluta dags á meðan ég moka flórinn undan gjörgæslugenginu.
Ég hef hafið neyslu kreatínsins Tricreatine frá Proteinfabrikken. Ólíkt þeirra hefðbundna kreatíni, sem heitir bara Creatine og ég hef greint hér ítarlega frá, rífur þríkreatínið hroðalega í og er sem beiskur kaleikur við hlið systurframleiðslunnar. Hvorki fylgja þar niðurgangur né ofsakláði en virknin felur fyrst og fremst í sér að mér líður dags daglega eins og ég hafi étið óðs manns skít en það er ágæt tilfinning. Á æfingum gefur Tricreatine meira úthald og endalaust pump (þeir vita hvað ég meina sem til þekkja) og maður dregst með eftirgangsmunum í sturtu...dvölin þó fín þegar þangað er komið. Ég bíð spenntur eftir sjödagaáhrifunum og vigtun í næstu viku.
Þá styttist í flutninga, miskunnarlausar tae kwon do-æfingar og röð af vinnuhelgum. Þar fyrir utan þarf maður helst að fá sér eitt og eitt glas. Það er rétt að maður komist á salernið fyrir annríki.
|
|
Miðvikudagur, 21 Júlí 2010 19:57 |
 Þessi fyrirsögn er tilraun sem ég geri að gamni mínu til að sjá hve mörgum vefrápurum gúgglun þessa orðasambands vísar inn á síðuna. Ég hef sagt frá því áður að á mánudagskvöldum fæ ég í tölvupósti skjal með ítarlegri samantekt á heimsóknafjölda, meðaltíma lesenda á síðunni, upprunalandi heimsókna og ég veit ekki hvað. Einnig upplýsingum um hvaða leitarorð stuðst hefur verið við þegar leitarvélar beina til mín lesendum. Leitarorðin sem nú eru efst á baugi eru geitungabú, gyllinæð og brjósklos, allt hlutir sem ég hef skrifað um af eigin reynslu. Gissur Sigurðsson býsnaðist gjarnan yfir því á morgunvöktum okkar hér áður að Britney Spears væri mest gúgglaða manneskja heims. Verður nú látið reyna á þetta. (MYND: Britney Spears eftir 100 ár. Nei, reyndar er þetta bara mynd sem ég birti hérna af því að mér datt ekki önnur í hug. Ég var að renna yfir myndirnar okkar Rósu frá Búlgaríu sumarið 2007. Á veitingastað þar rákumst við á stærstu gömlu konu heims að okkar mati. Manneskjan er risavaxin. Og það sem meira var, hún reyndist vera norsk!)
Ég sé að mikið er rætt um það á Íslandi að kreppan sé búin, ekki hafa minni spámenn en Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn (djöfull er leiðinlegt að skrifa þessa romsu!) og Vilhjálmur Egilsson haldið þessu fram. Öll rök hníga þó að öðru, fyrir utan kannski þau að kaupmáttur hefur þokast eitthvað upp á við. Er það ekki bara af því að enginn er að kaupa neitt? Að minnsta kosti gefur þessi frétt ekki tilefni til að telja að smjör drjúpi af hverju strái í landi elds og ísa.
Eins tekur Egill Helgason upp pistil af bloggsíðu Andra Geirs Arinbjarnarsonar og þar gefur að líta meitlaða og úthugsaða klausu. Ég hef bara ekki séð þetta orðað eins vel áður:
Við erum ein skuldugasta þjóð í Evrópu með gjaldmiðil og lánstraust sem er ekki viðurkennt erlendis. Við erum í gjörgæslu AGS, fjármögnuð af hinum Norðurlöndunum. Okkar efnahagslega sjálfstæði er í höndum útlendinga. Við eigum nóg af endurnýjanlegri orku sem aðrir öfunda okkur af en til að nýta hana þurfum við fjármagn og stöðu[g]leika.
Ekki það að tilgangur skrifa minna sé að sá fræjum bölsýni og svartagalls í sálarkima lesenda en ég segi 1-0 fyrir Andra Geir gegn AGS og Villa. Sennilega er Aftenposten sammála mér eins og merkja má af síðasta pistli mínum sem Vísismenn voru svo huggulegir að vísa til í frétt í fyrradag og auk þess hlekkja yfir á síðuna mína líka sem er heiður.
Hitabylgjan sem ég beið eftir, skjálfandi á beinunum af ótta, skall á suðvesturströnd Noregs eins og seigfljótandi hraunleðja í loftkenndum fasa í morgun. Eðlileg afleiðing þessa er að ég er búinn að vera að skipta um föt í allan dag og hef reynt að hreyfa mig eins hægt og kostur er á til að draga úr svitamyndun. Ég var í tveimur orðum sagt hreinn viðbjóður eftir 11 kílómetra hjólreiðar í vinnuna í morgun. Fataskiptaaðstaða er ekki forgangsverkefni heilbrigðisyfirvalda hér og ræstingafólkið skiptir flest um föt í sinni ræstingakompu á hverri deild. Hefðu dyrnar á minni kompu verið opnaðar á röngu augnabliki milli sjö og átta í morgun hefði viðkomandi staðið frammi fyrir mér kviknöktum að hengja nærbuxurnar mínar upp til þerris á skáphurð. Enn og aftur þakka ég fyrir hið næfurþunna hvíta lín sem vinnufatnaðurinn er ofinn úr og að fá hrein föt daglega í vinnunni er lúxus sem ég man bara ekki eftir að hafa nokkurn tímann upplifað.
Ég get ekki sett punktinn aftan við þennan pistil og lagst kófsveittur í rúmið án þess að tilfæra óborganlega klausu úr tölvupósti sem barst í dag frá föður mínum. Beðist er velvirðingar séu persónuverndarsjónarmið látin lönd og leið.
Ég ýtti á vitlausan takka þegar ég sendi þér SMS frá Ísafirði. Fékk svar frá Siv Friðleifsdóttur, þar sem hún þakkaði fyrir góðar kveðjur, en gerði ráð fyrir að annar hefði átt að fá þær.
|
|
|
Í dag fékk ég loksins að upplifa þá sælu á ný að læsa tönnunum í íslenska flatköku með lifrarpylsu. Elli er nýkominn frá gamla landinu og tók netta innkaupaferð fyrir okkur. Flatkökur, lifrarpylsa, SS pylsur, parkódín forte og íslenskt brennivín. Þetta síðasta tvennt vekur ef til vill ugg hjá einhverjum en kemur til af tvennu: Hér er lífsins ómögulegt að kaupa sterkari lyf en C-vítamín út úr apóteki án þess að hafa lyfseðil í þríriti með innsigli Noregskonungs. Við reyndum að kaupa Treo í júní þegar konan fékk aðkenningu að hitavellu og var þeim umleitunum mætt með kaldhæðnislegu glotti í apótekinu. Reyndar er búið að úthluta okkur heimilislækni hérna en ég hreinlega nenni ekki að fara að útlista fyrir einhverjum Hans Christian eitthvað (sennilega Andersen) hve gott það sé nú að eiga verkjalyf á heimilinu. Þess vegna var sent eftir parkódíni til Íslands. (MYND: Enginn veit hvað átt hefur - flatkaka með lifrarpylsu. Glöggir lesendur kunna að sjá að skegg mitt er horfið á braut en það helgast af yfirgengilegum reglum norskra matvælaframleiðenda um skegghlífar sem gera það að verkum að ég lít út eins og múslimi dulbúinn sem strangtrúaður gyðingur og fólk dauðsmeykt við að ég muni sprengja mig í loft upp í þristinum sem ég tek til og frá vinnu. Það hef ég þó aldrei gert.)
Facebook
Twitter
Digg
del.icio.us
Rain Concert
