|
Sunnudagur, 15 Janúar 2012 20:50 |
 Ör þróun í atvinnumálum einkennir upphafsdaga ársins 2012 en frá og með 4. janúar er ég handgenginn bandaríska olíurisanum ConocoPhillips, fimmta stærsta einkarekna orkufyrirtæki heims sem að sjálfsögðu lætur ekki sitt eftir liggja í Norðursjónum og er með rúmlega 20 virka borpalla, flesta á Ekofisk-svæðinu 320 kílómetra suðvestur af Stavanger.
Ég er þó ekki starfsmaður ConocoPhillips heldur leigja þeir mig af NorSea Group sem er hvort tveggja öruggara og þægilegra en að standa í eigin ráðningum. Fyrirtækið ræður í raun sárafáa eins og sjá má af því að starfsmenn þess eru innan við 30.000 þrátt fyrir starfsemi í 40 löndum og 22. sæti á Global 2000-lista Forbes. Með innleigðu vinnuafli er komist hjá leiðindaveseni eins og uppsögnum á niðursveiflutímum svo þetta er í raun þægilegasta fyrirkomulagið...svo lengi sem óbrjálað starfsfólk til leigu finnst einhvers staðar.
Sagan á bak við þennan flutning er ekki löng. Ég var leigður til Conoco í nokkra daga fyrir jól og strax á þriðja degi var farið að bera í mig víurnar og barst óformlegt tilboð sem ég var beðinn að íhuga yfir jólin. Ég man reyndar ekki eftir að hafa hugsað mikið út í þetta akkúrat um jólin, var eiginlega búinn að ákveða fljótlega að láta slag standa. Ekki er svo sem um mikinn flutning að ræða, ConocoPhillips er með alla sína aðstöðu úti í Tananger, nákvæmlega 250 metra frá fyrra vinnusvæði mínu hjá NorSea. Hins vegar stendur mér nú til boða aðgengi að mötuneyti ConocoPhillips sem er gallharðasta veisluþjónusta sem ég hef komið nálægt á nokkrum vinnustað. Þá bjóða þeir upp á sundlaug og líkamsræktaraðstöðu í kjallara höfuðstöðvanna og síðast en ekki síst ókeypis rútuakstur til og frá vinnu. Það verður nú að segjast að Kanarnir kunna alveg lagið á því að láta fólki líða þokkalega í vinnunni hvað sem annars er um þá sagt.
Þetta hefur verið spennandi fram að þessu, nú snýst starf mitt nánast eingöngu um að senda rör, birgðir og búnað út á palla ConocoPhillips með flutningaskipum þeirra og taka við þessu í land aftur. Skipaumferðin er nánast látlaus enda er starfsemi fyrirtækisins í Norðursjónum gríðarlega umfangsmikil og verður sennilega allt til ársins 2050.
Annars hef ég nú migið ryki í hálfan mánuð en eins og kunnugir þekkja hófst árlegt áfengisbindindi mitt um áramótin og er ég nú með öllu frábitinn nautn áfengra drykkja um þriggja mánaða skeið. Jú, rétt til getið, þarna er um að ræða lengra tímabil en hina hefðbundnu tvo mánuði og gera áætlanir ráð fyrir að ég smakki það næst á 38 ára afmælisdaginn minn, föstudaginn 30. mars. Í staðinn fyrir samneyti við Bakkus konung fara helgarnar nú í aukavinnuna en ég hóf störf við dyravörslu á vegum PSS í fyrradag. Ég á aðeins eftir að ljúka einu 48 tíma námskeiði til að fá allar gæðavottanir sem ég þarf á þeim bænum og sit ég það nú hjá Securitas hér í bæ þessa og næstu tvær helgar frá 9 til 17. Þetta þarf að klárast fyrir 1. apríl þegar ný lög um öryggisfyrirtæki taka gildi og réttindin krefjast sex mánaða skólagöngu. Kem betur inn á öfgar Norðmanna í öryggisgæslu í næsta pistli.
|
|
Föstudagur, 06 Janúar 2012 22:00 |
 Það fór illa fyrir brjóstið á gömlum hefðahaus, eins og þeim er hér skrifar, þegar við fundum hvergi í gervöllum Stafangri hamborgarhrygg af öllum matvælum. Hafði hann þó verið til í Helgø matsenter vissum við en leitin bar okkur þó ekki þangað á efsta degi vegna almennra anna 30. desember. Þann dag var farin sérstök áramótaferð í áfengisútsölu og mikið magn áfengis keypt, þar á meðal flaska af Bombay-gini sem okkur þykir taka öðru gini fram.
Lokaferð var farin í verslunina Coop á sjálfan gamlársdag til að gera síðustu örvæntingartilraunina til að krækja í sómasamlegan hamborgarhrygg en allt kom fyrir ekki og var úrvalið þar af frambærilegu kjöti allt annað en stórkostlegt. Eftir miklar vangaveltur sættumst við á að kaupa svokallaða Juleskinke sem átti að reiða fram kalda með hefðbundnu meðlæti. Keyptum við svínið með hálfum huga enda á ferð vara sem við þekktum hvorki haus né sporð á. Hugsuðum sem svo að reyndist þetta viðbjóður mætti alltaf drekkja þeim sorgum í gininu.
Er heim var komið hófst almenn rauðvínsdrykkja og drög að eldamennsku sem rofin voru annað veifið með röfli við ýmsa aðila á svokölluðu Skype þar sem Rósa er skráð til leiks (og ég reyndar búinn að skrá mig núna en hef ekki enn átt jómfrúarsamtalið). Þar á meðal hafði Erika, frænka Rósu, samband frá Christchurch á Nýja-Sjálandi sem skemmtilegt er frá að segja þar sem klukkan var þá 01:43 að morgni 1. janúar 2012 hjá henni og áramót nýafstaðin en hér í Noregi var hún einmitt 13:43 á gamlársdag árið áður en tímamismunur er 12 klukkustundir! Rósa skammast sín að jafnaði fyrir mig þegar hún ræðir við vini og ættingja á Skype en þá nær vefmyndavélin mér gjarnan í bakgrunninum þar sem ég er að sniglast með brennivín eða annað áfengi, ófær um að skilja eðli nútímatækni og jafnvel íklæddur slopp einum (þó ekki merktum SÁÁ).
Þetta var nú útúrdúr. Þar sem við erum þarna að njóta gamlársdagsins og íhuga hvernig best sé að sækja að jólaskinkunni grunsamlegu rek ég upp skaðræðisöskur þegar því slær skyndilega niður í mig að við gleymdum að kaupa tónik til blöndunar við ginið en þetta tvennt saman er algjörlega ómissandi eins og sannir ginungar skilja.
Klukkan orðin ég veit ekki hvað og klárlega aðeins ein von í stöðunni, kaupmaðurinn á horninu en þar er á ferðinni ekta Silla og Valda-búð á horni nokkru 300 metra héðan. Verslun þessi hét áður Våland mat en var síðar keðjuð niður í Joker, sem er hingað og þangað um borgina. Gamla útlitið fékk þó að halda sér.
Þarna storma ég inn trylltur af skelfingu rétt fyrir lokun og stari sem andatrúarmaður á útfrymi á röð af 0,5 lítra tónikflöskum í hillu. Eftir að hafa gripið fjórar í sælli spennufallsvímu verður mér rölt fram hjá kjötskápnum, því annað og meira er kjötrými þessarar verslunar ekki. Liggur þá ekki þar Skinkestek frá Edelgris, mørt og saftig svinekjøtt, eins og umbúðirnar lýsa því. Alveg að detta á síðasta neysludag og á sértilboði, 29,50 fyrir eitt og hálft kíló (einn peru-cider, 0,5 l dós, kostar 31 krónu).
Ég var ekki lengi að kippa einu kvikindi með enda rann mér blóðið til skyldunnar. Framleiðandinn að baki Edelgris-merkinu er enginn annar en Gilde (nú Nortura), sláturhúsið góða sem var okkar annar vinnustaður í Noregi á haustvertíðinni góðu 2010 sem ég hef skrifað um og birt viðbjóðslegar myndir frá hér. Þessari skinku og öðrum afurðum vann ég meðal annars við að pakka í finstykk-deildinni sem ég hóf ferilinn í áður en ég átti sex gefandi vikur í sjálfu sláturhúsinu.
Ánægður rölti ég með skinku og tónik heim á leið og skellti þessu hróðugur á borðið. Átum við svo steikina um kvöldið með bestu lyst en fyrrverandi aðalleikarinn, juleskinkan, er enn inni í ísskáp og verður höfð ofan á brauð á næstunni.
Hver er boðskapur þessarar fallegu áramótasögu? Jú, Bakkus reddar málunum. Hefði mig ekki vantað tónik í ginið hefðum við látið okkur juleskinkuna að góðu verða og aldrei vitað hverju við misstum af. Þannig er nú það.
|
|
Miðvikudagur, 28 Desember 2011 23:24 |
 'Hvað boðar nýárs blessuð sól?' spurði séra Matthías Jochumsson í kveðskap sínum. Hann hefur greinilega ekki verið staddur í Stavanger þegar innblásturinn sveif honum í brjóst því jól og áramót hér tengjast sólinni ekki nema að takmörkuðu leyti. Hér rignir sem í sturtu sé staðið upp á dag en það er rík veðurhefð í Stavanger að hressilega rigni á þessum árstíma. Þó er það ekki nema brot af því sem tíska er í Bergen hér rétt norður fyrir. Oft er það þó svo að rofar til um miðjan dag og sér jafnvel til sólar.
Ég fylgdist með á Íslandi fyrir og um jóladagana og sá að þar gerði veður mikil. Þegar ég sat svo á aðfangadag og renndi yfir síður íslenskra fréttamiðla með rauðvínsglas í hönd og kalkún í ofni (jæja, kalkúnabringur, fjöldinn á heimilinu stendur ekki undir heilu dýri) brá mér verulega þegar ég sá fyrirsögnina Þúsundir flykkjast til Betlehem á Vísi. Á undan hafði ég lesið bunka af innlendum fréttum af óveðrinu og alkóhólmettaður heilinn dró fyrst þá ályktun að þúsundir Íslendinga hefðu bara gefist upp, skellt tannbursta og náttfötum ofan í tösku, slegið þessu upp í kæruleysi og drifið sig til Betlehem í jólateitina, sbr. síðara bréf Páls postula til Korintumanna: 'What happens in Betlehem stays in Betlehem! Kveðja, Palli post.'
Talandi um postula og jólin þá voru þau býsna fín. Við kláruðum gjafakaup á Þorláksmessu þökk sé því að vinnuveitandi Rósu lánaði henni fyrirtækisbíl. Annars hefði þetta að minnsta kosti verið töluvert meira vesen. Ég komst endanlega í jólaskapið þegar ég sat með rauðvínsglas í stofunni, pakkaði síðustu gjöfunum inn með mínum hryllilega pökkunarstíl og hlustaði á norsk jólalög í útvarpinu, Julenissen kommer i kveld...(rétt getið, þetta er Jólasveinninn kemur í kvöld á norsku). Jólahangikjötið frá Húsavík mallaði í pottinum og gaf þennan fullkomna ilm. Hinir dagarnir voru fínir með konfekti, jólabókum, hangikjöti og tilheyrandi en ég þreyti fólk ekki með sögum af þessu, allir hafa sín jól. Þetta voru hins vegar okkar fyrstu jól heima hjá okkur eftir að við hófum sambúð og það var kannski það merkilegasta. Ævaforn fjölskylduuppskrift mín megin frá að kalkúnafyllingu, sem barst með tölvupósti, stóð fyllilega undir sér og varð að algjöru sælgæti í höndum Rósu. Ég sat hjá og veitti ráðgjöf. (MYND: Gerð fyllingar. Eins og sést út um gluggann er tíðafarið ekki alveg eins og maður á að venjast á aðfangadag, 10 stiga hiti og garður nágrannans framsóknargrænn.)
Ég er búinn að marghorfa á upptöku af meintum harmi slegnum Norður-Kóreumönnum í Pyongyang við útför Kim Jong-il sem RÚV sýnir í þessari frétt og fengin er frá norðurkóreska ríkissjónvarpinu. Þessi mikla geðshræring er að mínu viti einfaldlega sett á svið og framkvæmd af fámennum hópi samkvæmt skipulagðri áætlun. Flestir viðhafa nákvæmlega sömu hreyfingar og látbragð auk þess sem það er grunsamlega létt verk fyrir einfalda röð af grátandi hermönnum að halda tugþúsundum brjálaðra syrgjenda í skefjum. Þessi myndræna jarðarför er síðasta tromp Kim Jong-il sem ég á að vissu leyti eftir að sakna. Hann var svo skemmtilega brjálaður.
|
|
Fimmtudagur, 22 Desember 2011 21:59 |
 atlisteinn.is óskar landsmönnum öllum til sjávar og sveita gleðilegrar jólahátíðar og farsæls 2012 sem undirritaður hefur grun um að verði eitt besta árið í sögu hans fram að þessu, allt stefnir í þá átt. Árið sem er að líða var ár mikilla tímamóta og færði okkur báðum mikla uppsveiflu í atvinnumálum, heitustu páska í 70 ár og mjög bráðlega fyrstu jól og áramót í Noregi.
Við sendum engin jólakort í ár, ákváðum að við nenntum því ekki núna, en sjáum svo eftir öllu saman þegar póstkassinn er fullur af kortum frá Íslandi hvern dag sem við komum heim úr vinnu. Þess vegna erum við búin að ákveða að setja heimsmet í jólakortaskrifum næstu jól. Bíðið bara...og takk fyrir hlýhuginn.
Sum ár, ég man sérstaklega eftir 2007, höfum við setið með rauðvín og kertaljós og skrifað tugi jólakorta. Það ár einmitt voru þau sérhönnuð fyrir okkur hjá Samskiptum ehf. með mynd sem var tekin í Búlgaríu þá um sumarið og hafði ekkert með jólin að gera. Ég fékk miklar þakkir frá hinum og þessum fyrir að senda eitthvað annað en kort með kirkju, jólasveini, snjókarli eða vælandi hvítvoðungi í fjárhúsi. Það síðasttalda væri brot á barnaverndarlögum nú til dags.
Þegar þetta er skrifað eigum við eftir einn vinnudag fram að jólum og í dag tók sólargangur að lengjast aftur sem mér finnst alltaf frábær tímamót. Miðað við hve sunnarlega við erum í Noregi verður merkilega mikið skammdegi hér en veðrið er betra en á Íslandi svona almennt. Það kemur eiginlega aldrei almennilegur vetur í Stavanger, í dag var 9 gráða hiti og í fyrra var ég í sólbaði í lok október.
Um leið og atlisteinn.is þakkar fyrir ánægjuleg samskipti árið 2011, þar á meðal fyrsta lesandann frá Norður-Kóreu samkvæmt heimsóknatölfræði, vafalítið Kim heitinn Jong-il, langar mig að ljúka þessum pistli á fleygum orðum míns ágæta sænska vinnufélaga Rasmusar Börjesson sem féllu í dag. Hann var þá að kveðja mig og óska gleðilegra jóla þar sem þeir Svíar halda til heimalandsins á morgun og verða yfir jólin. Við ræddum væntanlega drykkju um hátíðina og þá sagði Börjesson eitt það fegursta sem ég hef heyrt um dagana á sænskuskotinni norsku sinni:
Jul uten brennevin er ingen jul.
Mér finnst vel við hæfi að Rasmus eigi þau lokaorð. Gleðilega hátíð kæru vinir, við komum til lands ísa um næstu jól og dveljum yfir jól og áramót.
|
|
Sunnudagur, 18 Desember 2011 21:27 |
 Vikunni, er hófst sem óyfirstíganleg seigfljótandi martröð klukkan 06:30 á mánudagsmorgun, lauk á föstudaginn eftir sæmilega yfirvinnutörn og punkti yfir i-ið með einum rétt rúmlega þreföldum í stóru glasi. Ekki veitti af! Síðan á mánudaginn hef ég setið á námskeiðum í 28,5 klukkustundir, tekið tvö próf og unnið tvo vinnudaga, fimmtudag og föstudag. (MYND: We don't need no education...þetta var alveg rétt hjá þeim í Pink Floyd.)
Verstir voru þriðjudagur og miðvikudagur, þá sköruðust dag- og kvöldnámskeiðið og úr varð einhvers konar þoka sem ég man bara að hluta. Ég hélt að Háskóli Íslands væri einn um þessar kennsluaðferðir en þær hafa greinilega fengið að fylgja með í hnattvæðingunni. Þar á ég við að kenna 20 manna, eða stærri, hópi í frekar litlu rými með litla sem enga loftræstingu, dyr og glugga kirfilega lokuð og oftar en ekki tiltæka ofna í botni eða eitthvert 'ógurlega tæknilegt' sjálfstýrt ofnakerfi frá 1944 (ekki örbylgjuréttunum) sem stillir ofnana sjálfkrafa á 50 gráður 1. september og slekkur á þeim aftur 1. júní.
Ég er sem sagt hálffeginn að þessi vika er yfirstaðin. Ég hef ekki fengið neitt símtal um að ég hafi fallið á öðru hvoru prófinu svo það er smuga að ég hafi náð þeim. Ég ætla samt að gefa mér öryggissvigrúm (n. sikkerhetsmargin) fram til klukkan 16:00 á þriðjudaginn og hrósa happi þá.
Annars hafa síðustu dagar verið fínir, sérstaklega veðurfarslega. Á föstudaginn var blankalogn, sól og um átta stiga hiti allan daginn. Ég hefði getað verið á stuttermabol í vinnunni hefðu öryggisreglur ekki boðið þann fatnað sem ég geng í dags daglega. Á föstudagskvöldið lauk starfsfólk NorSea Group vikunni með útborgunardrykkju sem heitir lønningspils á norsku. Hópurinn kom saman á sushi-stað niðri í bæ og drakk þar allt sem flaut. Ekki var borðað, þetta var bara eini staðurinn þar sem hægt var að fá sæti fyrir hópinn við eitt borð. Þetta er einn af þessum stöðum þar sem sushi-réttir fara um salinn á færibandi og ef þú lætur freistast og spænir í þig einn rétt borgarðu fyrir hann og málið er dautt.
Ég hef aldrei getað tileinkað mér sushi. Japanar verða kannski allra manna elstir en mér finnst það ekki þess virði að troða í mig hráu fiskmeti. Þá skal ég frekar bara sætta mig við 79,7 ára lífslíkur íslenskra karlmanna. Það skemmtilegasta sem ég hef upplifað tengt sushi var wasabi-keppni í partýi hjá Steina vini mínum í Breiðholtinu árið 2005 eða '06. Wasabi er græna sterka drullan sem fylgir með sushi, eins konar japanskt chilli.
Mín fyrsta limra fjallaði reyndar einmitt um wasabi. Minn gamli félagi úr Karatefélaginu Þórshamri, Bjarni Kærnested, bjó um tíma í Japan þar sem hann lagði stund á nám og drykkju. Þetta hefur verið um eða nálægt 2005 minnir mig. Bjarni var einhvern tímann að fá sér sushi með wasabi og þurfti svo að létta á sér. Hann gekk á salernið en gleymdi að hendur hans voru ataðar wasabi. Það klíndist á hans helgustu vé og leiddi til mikilla óþæginda þar sem það virkar sem brennisteinssýra á bragðlauka og þá sennilega taugar almennt. Með Bjarna var Cliff vinur hans sem er hommi þótt ekki hafi verið um neitt kynferðislegt að ræða milli þeirra. Datt þá í mig þessi staka einhverju sinni er ég saup brennivín:
Er sushi-skammt fékk hann sér drjúgan
fór wasabi-sletta að þrúg'ann.
Það er langt í frá himinn
að fá chilli á liminn
en Cliff fékk samt ekki að sjúg'ann.
Það gat verið gaman í þá daga. Ég vona að þú reiðist ekki ef þú lest þetta, Bjarni.
|
|
Sunnudagur, 11 Desember 2011 13:47 |
 Það er alveg á beinu að menn verða ekkert öllu líkari Gunnari Smára Egilssyni SÁÁ-formanni en Per A. Thorbjørnsen, borgarfulltrúi Venstre í borgarstjórninni okkar hér í Stavanger. Það er eins og að í hverju landi sé minnst ein manneskja með afgerandi útlitseinkenni af hverju tagi fyrir sig. Hér sé ég til dæmis annað slagið pólskan strætisvagnabílstjóra sem keyrir leið 11 og er gjörsamlega alveg eins og Gísli Einarsson á RÚV. Maðurinn hefur náttúrulega ekki hugmynd um þetta og veit sennilega ekkert hver Gísli er en það væri gaman að sýna honum fram á þetta. Þá er skemmst að minnast þess er við fundum hinn norska Sigga Hlö í strætisvagnaskýli á Forus í fyrrasumar. Þá nagaði ég mig í alla tiltæka líkamshluta yfir að hafa ekki verið með myndavélina á mér. Engir tvífarar hafa samt enn slegið Óskars Bergssonar/Willem Dafoe-tvíeykinu við. (MYND: (uppi) Per/Rogalands Avis. (niðri) Gunnar Smári/DV.)
Fram undan er vika námskeiða. NorSea er að senda mig á þriggja daga námskeið í notkun og úttekt á lyftibúnaði af ýmsu tagi. Þar verð ég á dagtíma mánudag til miðvikudags. Þetta eitt þýðir langa og stífa kennslu í fyrirlestraformi. Eins og þetta sé ekki nógu slæmt verð ég á dyravarðanámskeiði hjá öryggisfyrirtækinu PSS frá klukkan 17 til 21 þriðjudag til fimmtudags sem táknar að tvo af fjórum virkum dögum komandi viku verð ég gjörsamlega á námskeiðum.
Hvað er ég að gera á dyravarðanámskeið? Jú, eins og kunnugir þekkja hefst árlegur tveggja mánaða brennivínsþurrkur minn 1. janúar næstkomandi. Þá opnast auðvitað sá frábæri möguleiki að framleiða töluverðar aukatekjur með því að sinna dyravörslu um helgar fyrst ég ligg ekki blindfullur á barborðinu sjálfur. Auðvitað nenni ég þessu helst ekki, ég sór við skegg mitt og skalla þegar ég hætti á Næsta bar í febrúar 2003 að nú væri dyravörslu lokið í mínu lífi. Ástæða þeirrar dyravörslu var að ég var á leið til Finnlands sem Nordplus-skiptinemi og þurfti aukakrónur. Ástæðan núna er að við Rósa göngum í hnapphelduna næsta sumar eins og sagt hefur verið frá hér og af því tilefni þarf að hella brennivíni ofan í fjölda manns. Hef ég tryggt mér skemmtistaðinn Spot í Kópavogi í þessu skyni. Brennivín kostar peninga, það er ein dapurlegasta staðreynd lífs míns, og í þessu augnamiði ræð ég mig tímabundið hjá PSS.
PSS er annars athyglisvert fyrirtæki, þeir hafa milli 80 og 90 dyraverði í miðbæ Stavanger á sínum snærum en sinna auk þess lífvörslu, tónleikagæslu, þjónustu í veislum og umferðarstjórn við vegaframkvæmdir. Dæmigert fyrirtæki sem myndi aldrei bera sig á Íslandi en hérna eru þetta aðalmennirnir í öryggisbransanum við hlið Falck og Securitas. Ég tók grunnnámskeiðið fyrir öryggisverði hjá þeim í fyrrasumar en nennti svo ekki að fara að vinna við þetta aftur. Í ljósi aðstæðna núna hafði ég samband á ný og var boðinn velkominn. Mig vantar þetta framhaldsnámskeið í viðbót og svo get ég hafið störf í janúar. Ég reikna ekki með að það standi mikið lengur en fram að sumarfríi, svo sem nóg að gera hjá NorSea, en svona er eðli Íslendingsins, þegar skyndilega verður til töluverður aukatími, til dæmis við að halda sig frá nautn áfengra drykkja, er fyrsta hvötin að nota tækifærið til að vinna aðeins meira. Bilun auðvitað.
|
|
Laugardagur, 10 Desember 2011 17:16 |
 Þegar ég sá fyrirsögnina í þriðja sæti á mest lesið-lista dv.is, Gils eldar fyrir sjálfboðaliða, verð ég að játa að mér datt fyrst í hug að undir henni væri að finna frétt um einhvern nýjan vinkil á þessu sorglega máli Egils 'Gillzenegger' Einarssonar og blaðamanni hefði orðið hált á að stafsetja viðurnefnið, stafsetningarvillur rata inn í bestu fjölmiðla.
Þá reyndist fréttin fjalla um Gils Harðarson, atvinnulausan kokk sem eldar ofan í sjálfboðaliðana hjá Fjölskylduhjálp Íslands. Þessi ranga tenging mín er skínandi dæmi um auðkenningu (e. branding), hraða hennar og virkni í netmiðlasamfélagi nútímans sem treystir öðru fremur á táknsæi, að eitt orð, hugtak eða mynd segi lengri sögu eða gefi mótaða hugmynd án frekari tafa. (MYND: Muni einhverjir það ekki er þetta almenna myndin mín sem tekin var í notkun í maí og ég set við pistla sem ekki er alveg augljóst með myndskreytingu á.)
Væntanlega er þarna einn angi þeirrar staðreyndar að yngri kynslóðir lesa orðið varla nokkurn skapaðan hlut. Mér gæti svo sem ekki verið meira sama en hef engu að síður verið að glugga í ágæta meistaraprófsritgerð Hildar Óladóttur í menntunarfræðum við Háskólann á Akureyri sem ber titilinn Ég er alveg að lesa mikið, ég hef bara ekki tíma núna. Sú klausa ein segir nánast allt.
|
|
Laugardagur, 10 Desember 2011 00:58 |
 Fréttir af lögsókn Hells Angels á Íslandi á hendur Ögmundi Jónassyni, Haraldi Johannessen og íslenska ríkinu fara víðar en um íslenska miðla og í dag birtir vefútgáfa Stavanger Aftenblad þessa stuttu frétt um málið. Sennilega er það engin tilviljun þar sem Stavanger-armur englanna hefur verið mikið í fréttum næstliðna daga, einkum hjá Rogalands Avis hverjum ekkert mannlegt er óviðkomandi.
Þar hefur talsmaður Vítisengla í Stavanger, Øyvind Våge, farið mikinn en þeir hafa nýlega skrifað dómsmálaráðuneyti Noregs og krafist upplýsinga um öll gögn sem KRIPOS, sérfræðideild norsku lögreglunnar um skipulagða glæpastarfsemi, hefur undir höndum um einstaka Vítisengla í Noregi en Øyvind telur að lögreglan beiti áróðursstarfsemi, lygum og skreyttri tölfræði um afbrotaferil klúbbfélaga og saumi óeðlilega að þeim á ýmsum vettvangi, svo sem með smásmugulegu eftirliti fyrir utan klúbbhús Hells Angels í Braut, sem er hérna rétt hjá, þegar þar fara fram samkomur eða afmæli félagsmanna. Lögreglan kemur sér þá gjarnan fyrir við húsið og krefur alla gesti um skilríki og heldur svo skrá yfir þá sem teitina sækja. Þessir aðilar finnast svo væntanlega í framtíðinni á skrá yfir aðila sem hafa tengsl við HA í Stavanger þar sem þeir hafa sótt þar veislur. Einstaklega norskur hugsunarháttur verð ég að segja.
Þeir eru sem sagt örlítið umdeildari en Kvenfélag Akraness hér rétt eins og á Íslandi en þó eru félagar í Stavanger-deild Hells Angels aðeins 13 og félagar í öllum Noregi rétt rúmlega 100. Norðmenn ná sennilega fimm milljónum á næsta ári og heil 0,002 prósent þeirra eru félagar í Hells Angels. Þetta er ámóta áhyggjuefni og að 72 milljónir Íslendinga muni búa í Noregi árið 2051 ef fer sem horfir með fjölgun þeirra hér og sett var fram í þessari skemmtilegu grein Sigve Indregard í Morgenbladet nú í september.
|
|
Mánudagur, 05 Desember 2011 22:16 |
 Jæja, þá erum við loksins búin að prófa pinnekjøtt, næstvinsælasta jólamat Noregs á eftir rifjasteik og það sem mætti í raun kalla hið norska hangikjöt. Leiðin er þó ansi löng yfir í það hangikjöt sem nánast hvert mannsbarn á Íslandi gleypir í sig á jóladag. Pinnekjøtt bragðast í raun nákvæmlega eins og hið rammíslenska saltkjöt en er þó sýnu auðugra af beinum og fitu, jafnvel svo að af þokkalega vænu stykki fást um tveir ætir munnbitar. (MYND: Pinnekjøtt hefur útlitið ekki með sér og mér persónulega finnst bragðið eftir því. Þó þori ég varla að játa það fyrir Norðmönnum hér á Vesturlandinu þar sem þessi réttur er þeim álíka helgur og belja Indverjum.)
Þetta voru því hálfgerð vonbrigði og verður að viðurkennast að frumraun mín í lutefisk-áti, sem átti sér stað einmitt fyrir sléttu ári, 5. desember í fyrra, og birt var myndband af hér á síðunni, var töluvert meiri upplifun þótt ég hafi dauðkviðið þeim atburði.
Bjargningafélagið, björgunarsveit Færeyja, er hlaðið lofi í þessari frétt RÚV frá því í gær en þar er fjallað um ofsaveðrið sem gekk yfir eyjarnar í síðustu viku með stórtjóni á munum. Ég fer ekki í neinar grafgötur með það að mér finnst hrein unun að hlusta á það frábæra tungumál sem færeyskan er, sérstaklega eftir að ég fór að skilja hana þokkalega en það virðist hafa komið algjörlega ókeypis samhliða norskunni. Fyrr á þessu ári komst ég að því að ég var farinn að skilja sænsku eins og að drekka vatn svo ekki er ein báran stök í landvinningum norrænna mála. Ég taldi fyrst að Svíarnir sem ég var að vinna með töluðu bara norsku með sterkum sænskum hreim þar til ég áttaði mig á því að þetta var bara sænska sem blessað fólkið var að tala. Sennilega hefur mér verið ámóta innanbrjósts við þessa uppgötvun og Sigurði Fáfnisbana þegar hann skyndilega skildi mál fugla eftir að hafa drukkið blóð drekans Fáfnis. Ég þurfti ekki að drekka neitt til að skilja Svía en viðurkenni þó að nokkur glös hjálpa.
Fyrsti snjór vetrarins er fallinn hér í Stavanger. Hann var mættur á svæðið þegar við vöknuðum í morgun. Eins og hefð er fyrir er hann að mestu horfinn aftur nú að kvöldi dags en langvinn snjóalög tíðkast lítið hér. Í fyrravetur minnir mig að einhver föl hafi verið á jörð þrisvar eða fjórum sinnum tímabilið desember til febrúar og svo var það búið. Árin hafa rænt mig snjógleði æsku minnar svo ég er bara nokkuð kátur með að búa á snjóléttu svæði. Nokkur ár af hnattrænni hlýnun til viðbótar og maður er alveg laus við þennan ófögnuð.
Þetta Huang Nubo-mál er í besta falli fyndið. Kanadíski herinn þykist þess fullviss að kauptilboð í Grímsstaði á Fjöllum sé útspekúlerað plott Rauða hersins til að tryggja sér töglin og hagldirnar þegar siglingaleiðin um norðurskautið opnast, annað kraftaverk hnattrænnar hlýnunar. Þessu er haldið fram í grein Globe and Mail frá í gær sem íslenskir fjölmiðlar hafa vitnað til. Ég gerði mig sekan um að halda að þessi náungi væri grautfúll svona almennt en hann er nokkuð góður í viðtali við Stöð 2 á föstudaginn og kemur vonbrigðum sínum frá sér með óbærilegum léttleika. Ekki ætla ég að missa svefn yfir því hvort Kínverjar eignist Grímsstaði á Fjöllum eður ei en hvað sem því líður er Nubo létt-brandari Gulu pressunnar óborganlegur.
|
|
Sunnudagur, 27 Nóvember 2011 18:29 |
 ...I couldn't take one more step. Muna lesendur eftir þessari ágætu ljóðlínu úr American Pie sem Don McLean flutti okkur svo eftirminnilega hér um árið? Jæja, þetta rættist hjá karlinum, við komumst ekki til Íslands um hátíðirnar (sumir skrifa hátíðarnar, ég hef aldrei skilið hvers vegna). Rósa fær ekki frí um jólin og hið ágæta flugfélag SAS krefur okkur um 12.000 norskar krónur fyrir að ferja okkur til Íslands fyrir áramótin og ég er hreinlega ekki nógu brjálaður til að greiða þeim þá uppæð fyrir flutning á mér. Er flugvélabensín dýrara í desember en aðra mánuði? Við munum sem sagt eiga okkar fyrstu jól OG áramót í Noregi núna eftir mánuð og komum að öllu óbreyttu næst til Íslands 23. júní 2012. Ég gæti talið upp allt sem við munum missa af við þetta, svo sem át á KFC og fleira, en ég er svo sem búinn að tönnlast á því í fyrri pistlum. (MYND: Frakkland er ekki eitt af mínum löndum þegar kemur að léttvíni en Arrogant Frog er undantekningin sem sannar þá reglu. Létt, ferskt og bragðgott hvítvín með ávaxtakeim.)
Hefðbundið vetrarveður fyrir suðvesturhluta Noregs hefur haldið innreið sína, rok og rigning. Við ákváðum þess vegna, eins og hann Örn félagi minn uppi í Bergen, að halda okkur bara heima og hlusta á vindinn með Bailey's-blandað kaffi, vodka og hið ágæta hvítvín Arrogant Frog við höndina og Jón Reiðufé og Bubba á fóninum. Með þeim fyrrnefnda á ég auðvitað við Johnny heitinn Cash sem ég hef fengið nokkurt dálæti á nú hin síðari ár. Sagt er að lagið Ring of Fire hafi hann samið einhverju sinni er óvenjusvæsin gyllinæð herjaði á hann en það fékkst aldrei staðfest.
Fyrir utan Johnny Cash hef ég fengið einstakt dálæti á hinu norska meðlæti ertestuing sem er nú ekki flóknara að gerð en svo að þar er um að ræða maukaðar grænar baunir. Þetta er haft með ýmsum mat hér, svo sem lutefisk, kjötbollum og fleiru og er bara hreint sælgæti, eiginlega miklu betra en hefðbundnar grænar baunir sem er merkilegt þar sem þetta er nákvæmlega sami hlutur. Kaupa má baunakássu þessa tilbúna í 800 gramma pokum og inniheldur hún þá vott af smjöri og salti en er 97 prósent grænar baunir ef marka má umbúðirnar. Ég mæli hiklaust með þessu sælgæti þótt útlitið sverji sig meira í ætt við niðurgang ungbarns en matvæli. Slíkt er ekki óalgengt hér, einn vinsælasti jólamatur Norðmanna, pinnekjøtt, lítur viðbjóðslega út. Reyndar veit ég ekki enn hvernig það bragðast en mun komast að því næsta laugardag þegar við förum á hefðbundið norskt julebord með vinnufélögum Rósu. (MYND: Þetta gæti hæglega verið niðurgangur eða gubb í dalli en er í raun ertestuing, gómsætt norskt meðlæti.)
Fyrirbærið julebord er mjög stór þáttur í norskum desembermánuði. Svo stór að lögreglan verður meira að segja með sérstakan viðbúnað í miðbæ Stavanger þegar julebordsesongen skellur á. Þetta er í raun jólahlaðborð en þrátt fyrir mat á borðum líkist julebord mun meira gömlu íslensku jólaglöggunum að því leyti að þar er á ferð hreinræktað gamaldags fyllerí með öllu tilheyrandi. Flestir vinnustaðir taka sig saman og fara á julebord og veitingastaðirnir gera mikið út á þetta. Sumir auglýsa julebord fyrir 2 - 100 manns. Rósa fór á julebord í fyrra með Nortura, sláturhúsinu okkar góða, ég var hættur þá og farinn að vinna aftur á spítalanum. Þá var sérstaklega auglýst blátt bann við að taka myndir á jólaborðinu og setja á Facebook. Það segir kannski meira en mörg orð.
Aðalmeðferð í Hells Angels-málinu hefst í Héraðsdómi Reykjavíkur klukkan 09:15 í fyrramálið og varðar brottvísun Leif Ivar Kristiansen og Jan Anfinn Wahl frá Íslandi í febrúar í fyrra. Leif Ivar er forseti Hells Angels í Trondheim og er í raun æðsti maður samtakanna í Noregi þótt það sé ekki opinber titill hans. Það verður mjög forvitnilegt að fylgjast með hvernig dómur í þessu máli fellur. Brottvísun þeirra félaga, sem voru á leið í veislu á vegum MC Iceland (nú Hells Angels á Íslandi), er í raun klárt brot á EES-samningnum og gamla EFTA-samningnum en báðir eiga meðal annars að tryggja frjálsa för fólks milli aðildarríkjanna. Í raun þarf héraðsdómur að svara þeirri spurningu hvort aðild manna að ákveðnum félagasamtökum geti vikið ákvæðum alþjóðasamninga til hliðar. Það er ansi stór spurning. Ég vænti þess að íslenskir fjölmiðlar liggi yfir málinu og upplýsi okkur aflandsmenn í Noregi vel og rækilega.
Talandi um Íslendinga í Noregi gerði Kristján Már Unnarsson á Stöð 2 strandhögg hér og tók ágæt viðtöl við Íslendinga sem búa og starfa í Leirfjord í Nordland-fylki. Þetta var svo birt í Íslandi í dag núna fyrir helgina í tveimur hlutum, skylduáhorf fyrir fólk sem er að velta því fyrir sér að reyna fyrir sér á norskum vinnumarkaði. Alveg þess virði að horfa á hérna og hérna.
|
|
Sunnudagur, 20 Nóvember 2011 18:50 |
 Nú á haustdögum 2011 hefur mitt fimmta húðflúr litið dagsins ljós og það fyrsta sem ég bæti í safnið í rúman áratug eða síðan í desember árið 2000. Það sem kannski er þó merkilegra er að þetta er í fyrsta sinn sem ég svík lit og leyfi öðrum manni en Jóni Páli Halldórssyni (JP Tattoo í gamla daga, Íslenska húðflúrstofan í dag) að reka í mig nál. Listamaðurinn að þessu sinni er Sjur Førsund hjá Studio Instinct við Madlaveien hérna niðri í miðbæ.
Forsaga málsins er eiginlega stórmerkileg og spannar tvo mánuði. Ég kynntist Sjur í maí en á stofunni hjá honum er einn íslenskur listamaður, Vincent Gísli Pálsson, ágætur félagi minn úr undirheimum Bakkusar hér í Stavanger. Í kjölfar eftirminnilegrar afmælisveislu hjá Viktori Heiðarssyni 16. september í haust endaði haugur af fólki í eftirteiti hjá okkur Rósu þar sem brennivínið streymdi eins og hlaup í Skaftá. Var Sjur þar á meðal. Vopnaður einum bláum og einum svörtum Bic-penna teiknaði hann myndina á hægri framhandlegginn á mér, akkúrat þar sem hún situr nú. Hann var mökkölvaður, þessir listamenn eru það náttúrulega alltaf meira og minna, en það virtist ekki koma niður á sköpunargáfu hans.
Sjur bað mig svo að velta því fyrir mér hvort ég vildi að hann skellti þessu á mig en að öðrum kosti vildi hann halda ljósmyndum af verkinu, sem við höfðum tekið, og eiga það í safninu til að geta svo flúrað á einhvern annan viðskiptavin en verkið nýtur að sjálfsögðu verndar hugverka- og auðkennaréttar svo sem önnur verk listamanna. (MYND: Stemmningin á Studio Instinct var auðvitað hin besta meðan á vinnunni stóð. Við Sjur bregðum hornunum upp.)
Ég tók svo næsta dag í að skoða þetta allt saman og hugsa málið og tók fljótlega ákvörðun um að henda þessu bara á mig, fannst þetta líta bara helvíti vel út. Sjur bauð mér þá heim til sín strax þetta kvöld, 17. september, og gerði útlínurnar þar. Ég verð að játa að það var mikil tilfinning að heyra suð húðflúrnálarinnar á ný og finna þessa sérstöku óþægindatilfinningu í húðinni. Ég hef eiginlega saknað þess.
Næst heimsótti ég Sjur á stofuna föstudaginn 7. október og hann tók tæplega hálfa skygginguna. Punkturinn yfir i-ið var svo settur núna á fimmtudaginn, 17. nóvember, akkúrat tveimur mánuðum eftir að við byrjuðum. Það tók um fimm tíma og sparaði Sjur listfengi sitt hvergi. Útkoman var framar mínum björtustu vonum enda er svarthvítt húðflúr ein af sérgreinum Sjur. Hann sérhæfir sig einnig í flúrun bókstafa ef ég man rétt. (MYND: Heildarútkoman loksins klár. Svipmikið verk. Nú fæ ég mér vespu og sæki um í Hells Angels, ég er kominn með útlitið.)
Mér finnst sérstaklega gaman að rifja aftur upp alla umgengnina við nýtt húðflúr. Bera vel á af bakteríudrepandi smyrsli, passa að láta ekki sturtuvatn falla lóðrétt á flúrið, ekki sofa á því, klæða sig þannig að flúrið nái að anda, alls ekki kroppa þegar það byrjar að flagna og gæta þess að sól skíni ekki á það fyrstu vikurnar. Þetta er full vinna nánast en frábært að ganga í gegnum þetta allt saman aftur. Húðflúr skapar vissa fíkn og nú langar mig helst beint undir nálina aftur. Einhver bið verður þó á því en hugmyndir um vinstri framhandlegginn eru þó þegar farnar að taka á sig mynd, ég get ekki neitað því. Meira um það síðar.
Nú kemur að þeim lið í fyrirsögn þessa pistils sem fjallar um nýjar jólaáætlanir. Við komumst ekki til Íslands um jólin, fengum þær fréttir á föstudaginn. Ástæðan er sú að Rósa fær ekki frí í nýju vinnunni, það er einfaldlega ekki hægt miðað við verkefnastöðuna. Við munum því eiga okkar fyrstu jól í Noregi eftir rúman mánuð og þurfum að tileinka okkur þekkingu í að elda kalkún með öllu meðlæti og búa til fyllinguna sem hefur verið gerð eftir sömu uppskrift í minni fjölskyldu síðan ég fæddist og lengur. Ég treysti á pabba í þessum efnum en hann er með doktorsgráðu í fyllingargerð og eldun kalkúns. Hangikjötið verður einfaldara hins vegar og við eigum meira að segja rúllu í frystinum sem við keyptum á Íslandi í síðustu jólaheimsókn. (MYND: Ein í návígi. Hauskúpan neðst kemur býsna vel út finnst mér.)
Við ætlum að reyna að taka áramótin á Íslandi í staðinn, 29. desember til 1. janúar. Þetta kemur allt í ljós núna í vikunni og er háð því að ég geti fært til fríið sem ég var búinn að fá og við getum breytt flugmiðunum sem við keyptum hjá SAS í ágúst. Meira um þetta allt saman í næsta pistli. (MYND: Ein gömul og góð sem ég birti hér með aðstoð nútímatækni myndskannans. Jón Páll Halldórsson skellir á mig síðasta flúri laugardaginn 9. desember 2000 í JP Tattoo sem þá var til húsa að Laugavegi 32, í húsinu sem Halldór Laxness fæddist í 23. apríl 1902. Ég mætti klukkan 13:30 og jóla- og áramótaflúrið 2000, eins og ég kallaði það, tók um tvo tíma fyrir utan grúsk á teikniborðinu. Þetta var á síðustu öld svo það var kannski alveg kominn tími á nýtt blek.)
|
|
Sunnudagur, 13 Nóvember 2011 20:45 |
 Eins og þeir vita sem mig þekkja drekk ég ekki bjór. Ég drakk hann hins vegar á yngri árum, nánar tiltekið frá því að hann var leyfður á Íslandi 1. mars 1989 og til 1994. Þá varð ég bara að játa það fyrir sjálfum mér að mér finnst bjór einfaldlega vondur. Auk þess er ekki til ópraktískara áfengi. Þetta er mikið magn af vökva með mjög lágri vínandaprósentu sem maður er símígandi af. Lítið spennandi við það.
En vísindin efla alla dáð eins og Jónas orti svo ég ákvað að fórna mér enn einu sinni á altari þekkingarinnar, prófa tvær tegundir af norskum jólabjór og birta niðurstöðurnar hér sauðsvörtum pupulnum til upplýsingar. Í helgarferðinni í ríkið greip ég því í þessum göfuga tilgangi Juleøl frá Christianssands Bryggeri og Julefnugg frá Berentsens Brugghus. Báðir dökkir og báðir 6,5 prósent.
Julefnugg reyndist vera vel rammur djöfull og ekkert sérstakur á bragðið en það vandist reyndar eftir því sem leið á flöskuna. Hinn var öllu mildari en bjó að öðru leyti ekki yfir neinum afgerandi karakter, ósköp dæmigerður bjór fannst mér og ekkert jólalegt við hann. Báðir hefðu án efa verið þokkalegir með slettu af Egils appelsíni út í. Að minnsta kosti er ljóst að ég er ekkert á leiðinni að hefja bjórdrykkju á ný.
Nýliðinn föstudagur, 11.11.11, var stórmerkilegur fyrir utan þessa fallegu runu af tölunni einn. Hann markaði nefnilega eins og hálfs árs búsetu okkar hér í Noregi, 11.05.10 til 11.11.11. Ekki var annað talið hægt en að fagna þessu svo við keyptum fullt af áfengi og elduðum mikinn kjúklingarétt á wok-pönnu. Fór svo fram mikið át og mikil drykkja auk þess sem við kveiktum upp í arninum. Sú athöfn hefur reyndar misst hluta af sjarma sínum eftir að varmapumpan kom til sögunnar. Nú er funheitt í húsinu allan sólarhringinn og hefur eldstæðið því glatað hluta tilgangs síns og er orðið fagurfræðilegs eðlis eingöngu í stað þess að vera einnig til húshitunar svo sem var í fyrravetur. Nú líður mjög að því að fyrsti rafmagnsreikningur eftir varmapumpu berist og ég hlakka mikið til að sjá hvort veruleg bylting hafi orðið í straumkostnaði með tilkomu gripsins.
|
|
Sunnudagur, 06 Nóvember 2011 15:07 |
 Helgartímarit VG (VG Helg) gerir metnaðarfulla úttekt á væntanlegu Kötlugosi og íslenskum eldfjöllum almennt. Rætt er við Ara Trausta Guðmundsson jarðeðlisfræðing sem leiðir norska lesendur í sanninn um íslensk eldfjöll og eðli þeirra. Norðmenn hafa mikinn áhuga á íslenskum eldgosum og mikið fór hér fyrir Grímsvatnagosinu í maí enda gengu flugsamgöngur í Stavanger allar úr skaftinu og búinn var til sérstakur lykill í launakerfi háskólasjúkrahússins fyrir starfsfólk sem var 'askefast' uppi á Íslandi eins og það var kallað. Eldgos á Íslandi hafa reyndar verið umræðuefni Skandinava frá upphafi vega og var frægt þegar Danir lýstu því yfir í miðju Heklugosi einhvern tímann á miðöldum að Hekla væri op niður til helvítis. Íslendingar svöruðu því til að þetta væri alveg rétt enda mætti heyra mælt á dönsku upp úr gígnum á góðum degi.
Talandi um góða daga þá standa þeir einmitt yfir núna hérna í Stavanger. Fyrstu dagar nóvembermánaðar hafa heilsað okkur með glampandi sól og 12 - 15 stiga hita. Á miðviku- og fimmtudag vann ég utandyra við höfnina í Risavika íklæddur stuttermabol og sólgleraugum (og gulu endurskinsvesti og hjálmi reyndar en slíkt bjóða öryggisreglur á hafnarsvæðinu). Slíkt hef ég aldrei upplifað í nóvembermánuði. Á sama tíma í fyrra rigndi mikið en þá vann ég innandyra, fyrst í sláturhúsi og svo á sjúkrahúsi, svo ég átti minna undir veðri og vindum en nú.
Ég setti persónulegt met í yfirvinnu í vikunni sem nú var að líða. Japanska flutningaskipið Tenzai færði okkur 4.200 tonn af glænýjum rörum frá Sumitomo-stálsmiðjunni í Osaka. Sendingin var öll til BP og var landað í Risavika-höfn sem kaupir þjónustu af NorSea Group. Átta manna röragengi, þar á meðal ég, var sent yfir til Risavika og unnið frá 07:30 til 21:00. Ekki dugðu minna en tveir lóðsbátar til að leggja þetta bákn að kæjanum en Tenzai ristir eina sjö metra og er rúmlega 200 metrar að lengd með fimm hyldjúp lestarrými.
Að afloknum öryggismálafundi (n. SJA = Sikker Jobb Analyse) með skipstjóranum og fulltrúum Sumitomo og BP í Stavanger hófst löndunin sem gekk vel fyrir sig, um 80 tonn á klukkutíma. Þökk sé Øyvind kranamanni, sem sat vaktina í krananum af stakri prýði alla dagana, og sallafínu veðri en að hífa rör og gáma í roki er eitt versta helvíti sem fyrirfinnst og ekki leyfilegt í meira en 22 metrum á sekúndu. (MYND: Rósa gat ekki hugsað sér að hefja nýtt starf og yfirgefa háskólasjúkrahúsið án minjagripa. Nú gengur hún svona til fara hér á heimilinu og drekkur brennivín gegnum rör.)
Dallurinn var svo tæmdur í gær, laugardag, en þá var unnið frá 07:30 til 16:00 og klárað við mikinn fögnuð viðstaddra. Ég fann varla fyrir útlimum þegar ég tók strætó heim þar sem flaska af Hammer-vodka og hvítvínsbelja biðu mín ásamt verðandi eiginkonu. Sjaldan hef ég átt brennivín svo skilið og eftir þessa viku en auðvitað á ég það yfirleitt skilið. Við borðuðum unaðslegan kjúkling og kveiktum svo upp í arninum. Ég man ekkert eftir klukkan 22. Svaf svo út í dag sem líkaminn er engan veginn vanur svo ég vaknaði á klukkutíma fresti frá klukkan 07 og þar til ég lak að lokum út úr bælinu klukkan 12:08.
Á morgun vakna ég aftur klukkan 06:00. Þá verður allt eðlilegt á ný. Hvernig verður þetta þegar maður fer á eftirlaun?
|
|
Sunnudagur, 30 Október 2011 18:20 |
 'Það er orðið mikið mannval þarna hinu megin,' var haft eftir bónda nokkrum í erfidrykkju einhvers staðar einhvern tímann. Ég geri þau orð að mínum við andlát Óla Tynes, ofurblaðamanns og vinnufélaga míns hjá 365 miðlum árin 2008 og '09. Óli starfaði sem blaðamaður í hálfa öld, geri aðrir betur, og byrjaði og endaði ferilinn á Vísi. Fyrst dagblaðinu Vísi fyrir 49 árum og svo vefmiðlinum Vísi löngu síðar. (MYND: Alltaf jafnreffilegur./365 miðlar)
Óli var einn spaugsamasti maður sem ég hef þekkt um ævina og hef ég þó kynnst mörgum kersknum einstaklingum á minni tíð. Ég man ekki eftir honum öðruvísi en í sólskinsskapi. Þannig mætti hann á vaktina á Vísi klukkan níu á morgnana þegar ég var að klára morgunvaktina sem hófst klukkan sex. Óli stormaði þá inn á fréttastofuna með fyrirgangi og bauð góðan dag á báða bóga. 'Félagi Atli' var vanaávarp hans til mín, einkum eftir að ég safnaði skegginu en þá taldi hann mikinn svip með mér og erkibolsévikanum Lenín. Sennilega var það rétt hjá karlinum.
Óli hafði marga fjöruna sopið í blaðamennskunni og var glettilega slunginn fyrirsagnasmiður. Ég giskaði með um það bil 95 prósenta skotnýtni á að hann væri höfundur fréttarinnar eftir að hafa séð fyrirsögnina eina á forsíðu Vísis. Snilld á borð við fréttina Hvítabjörninn Knútur er geðveikur var daglegt brauð í smiðju Óla.
Hann var í erlendum fréttum eins og ég sjálfur var að mestu eftir að ég fór yfir á morgunvaktina og var smekkur okkar á spaugsömum fréttum tiltölulega líkur. Ég man eftir því þegar ég þýddi frétt af nýsjálenskum bónda sem var dæmdur fyrir að reka belju í gegn með einhverri vinnuvél og aka með hræið um sveitina, hangandi á göfflunum. Þá rigndi yfir mig skammarpósti frá húsmæðrum í Vesturbænum og öðrum broddborgurum, sem spurðu mig hvaða erindi þessi viðbjóður ætti til almennings, á meðan Tynes hristist af hlátri í stól sínum við hliðina á mér. Sá hlátur var smitandi.
Jón Þór Ólason lögfræðingur, yngri sonur Óla, er kunningi minn síðan í lagadeildinni fyrir 15 árum. Óli hafði mjög gaman af því þegar ég sagði honum söguna af því að sonur hans ætti í raun heiðurinn af því að ég hefði tekið 140 kíló í bekkpressu á sínum tíma í nóvember 1997. Þá stóð hörð keppni á milli okkar Jóns Þórs í bekknum og áttu báðir 137,5. Við æfðum gjarnan þrír saman, Jón Þór, Pétur Leifsson, nú lektor við lagadeild HÍ, og ég. Á einhverri bekkæfingunni brá ég mér frá til að fá mér vatnssopa. Þegar ég kom til baka stóðu Pétur og Jón Þór við bekkinn og fögnuðu ákaft, þrjár bláar skífur hvoru megin á stönginni, 140 kíló. Fékk ég þá að heyra að Jón Þór hefði færst í jötunmóð og rifið upp 140 kílóin á meðan ég svalg vatnið.
Þessa ósvífni gat ég engan veginn þolað. Ég henti mér niður á bekkinn, grenjaði vel á stöngina og þeytti 140 upp í nokkuð góðri lyftu. Þá játuðu þeir félagar að þeir hefðu logið mig fullan og Jón Þór ekki lyft neinu að mér fjarstöddum. En talan var komin í safnið. Seinna tók Jón Þór 142,5 en ég fór aldrei yfir 140....ekki enn þá alla vega. Svona er lífið.
Óli var correspondent, eins og það heitir á góðri íslensku, fyrir CNN á Íslandi. Frammistaða hans í símaviðtali þar eftir Suðurlandsskjálftann 29. maí 2008 var unaður á að hlýða. 'So tell me, Olli,' sagði einhver fréttamaður á CNN, '...what was it like?' og Óli svaraði að bragði með sterkum suðurríkjahreim: 'Well Jim, let me tell you this...' eða eitthvað álíka og öll fréttastofan stóð á öndinni yfir talandanum. Hann rak aldrei í vörðurnar.
Ég kveð Óla Tynes með söknuði, leiftrandi mann með ákaflega þægilega nærveru og yndislegan húmor. Ekki hafa það allir. Við ætluðum alltaf að fá okkur í glös saman en það brást eins og margt annað í lífinu. Kannski koma fleiri líf. Hver veit.
|
|
Sunnudagur, 30 Október 2011 17:06 |
 Grevens peru-cider frá Hansa Borg-brugghúsunum í Bergen (og víðar) er nýjasta fíknin í lífi mínu. Þetta er glettilega góður svaladrykkur, 4,7 prósent og fæst í öllum búðum hér (4,7 er hámarksstyrkur áfengis úr öðrum verslunum en Vinmonopolet). Grevens fæst einnig með eplabragði og skógarberjabragði en einhvern veginn hefur perubragðið náð mestum tökum á mér þrátt fyrir að mér finnist pera ekkert sérstakur ávöxtur. Ég borða aldrei perur ótilneyddur. Hreinn unaður að skella í sig einum köldum nánast við öll tækifæri og þarna fæ ég loksins að upplifa smá bjórstemmningu (opna dósina með tilheyrandi smelli og hvin og svoleiðis) en eins og margir vita drekk ég ekki bjór sem mér finnst bölvaður viðbjóður. (MYND: Ég og peru-ciderinn. Halvtørr, fruktig og musserende eins og segir á umbúðunum. Gæti átt við um okkur báða.)
Vandamálið er að íslenska þetta fyrirbæri. Hvað heitir cider á íslensku? Ég hef ekki fundið aðrar þýðingar en síder og eplasafi en ekki er allur cider/síder úr eplum. Hugvitssamleg þýðing óskast hér með. Jæja, nú ætla ég að fá mér einn vel kaldan á gamla kantinum. Golden Brown með The Stranglers á fóninum (eða YouTube). Ætli þeir hafi samið lagið um Gordon Brown? ...never a frown, with golden brown. Varla.
Núna er löng helgi, heilum klukkutíma lengri en aðrar helgar. Þetta helgast af því að vetrartími tók gildi í Evrópu í nótt. Það virkar þannig að klukkan þrjú í nótt varð klukkan tvö aftur. Ég var sofandi og veitti þessu ekki mikla athygli að þessu sinni. Þessi tímabreyting hefur þó einu sinni hitt býsna illa á eins og ég hef skrifað um hér áður en það var þegar ég var Nordplus-skiptinemi í Helsinki vorið 2003 og barinn lokaði í miðju öskrandi fylleríi af því að þá varð klukkan þrjú þegar hún varð tvö. Breytingin er því mun jákvæðari í október en í mars finnst mér. Núna er líka bara eins tíma munur á Noregi og Íslandi sem er alltaf þægilegra upp á öll símtöl að gera og svoleiðis.
Nýliðin vika var hin þokkalegasta og nú búum við okkur undir að nóvember skelli á okkur. Tíminn rýkur áfram og stutt í jólaheimsókn til Íslands. Hún hefst með jólahlaðborði á Argentínu 22. desember en engin Íslandsheimsókn er án heimsóknar þangað sem ævinlega hefst á tveimur tvöföldum gin & tónik við arininn. Dásamlegt. (MYND: Ætlaði alltaf að vera búinn að henda þessari inn, ljónstyggur svandjöfull með unga sína við Breiavatnet á Tall Ships Races-hátíðinni í ágúst. David Attenborough hefði ekki náð betri mynd.)
Á aðfangadagsmorgun er hroðaleg för í Bónus á dagskrá. Ætlunin er að troðfylla stóra Samsonite-ferðatösku af lifrarpylsu, SS-pylsum, flatkökum, hangikjöti og öðru séríslensku ljúfmeti. Þar verður einnig hamborgarhryggur ásamt íslensku meðlæti sem verður á borðum hér á gamlárskvöld en fram undan eru fyrstu áramótin í Noregi sem vekja hvort tveggja kvíða og tilhlökkun. Þetta verður í fyrsta sinn sem ég horfi á Skaupið gegnum ruv.is, vonandi verður það í beinni þar. Öllu þessu mun fylgja mikil drykkja en 1. janúar hefst að vanda minn árlegi tveggja mánaða þurrkur með hörðu líkamsræktarátaki og heilbrigðu líferni. Ekki veitir af, ég er farinn að nálgast the big 40 allískyggilega! Bakspik, baugar og appelsínuhúð, B-in þrjú...eða þannig.
Við höfum tryggt okkur lánspláss í ísskáp hjá pabba undir Bónusfarminn frá aðfangadegi og þar til við fljúgum hingað út á ný annan í jólum. Ég verð að játa að það er freistandi að fara á KFC og troða tugum kjúklingabita í ferðatöskuna með öllu hinu góðmetinu en endanleg ákvörðun um þá aðgerð liggur ekki fyrir þegar þetta er ritað. Ég er að verða átfíkill ofan í peru-cider-fíknina, hvar lýkur þessu?
|
|
Miðvikudagur, 26 Október 2011 20:29 |
 Atvinnumál hér á heimilinu virðast vera að komast í endanlegt horf. Rósa fékk atvinnutilboð í gær frá flutningafyrirtækinu Logi Trans þar sem hún sótti um starf á lager fyrir nokkrum vikum. Um er að ræða hraðstækkandi fyrirtæki með starfsemi víða um Evrópu, þar af töluverða innan norska olíubransans. Af 30 umsækjendum voru fjórir boðaðir í viðtal og fékk hún tilboð um starf eftir vikulangan umhugsunarfrest stjórnenda fyrirtækisins. Kjörin voru þannig að kella samþykkti tilboðið eftir stutta umhugsun. (MYND: Höfuðstöðvar Logi Trans við Energiveien 7 á Tananger.)
Hún hefur störf á þriðjudaginn, 1. nóvember, og teljumst við þar með bæði fastráðin hjá norskum fyrirtækjum. Að ná því þrepi tók eitt og hálft ár (mínus tvær vikur) en norskir vinnuveitendur, opinberir sem einkareknir, spyrna við öllum útlimum áður en þeir bjóða fólki fastráðningu. Vinsælt er að halda starfsfólki sem afleysingafólki (n. vikar) árum saman en þá er hægt að losa sig við það á tveimur vikum, jafnvel tveimur mínútum. Þá er mikið um starfsmannaleigur en 3.300 slíkar eru starfræktar í landinu og höfum við þegar fengið að vinna hjá Proffice sem leigði okkur út á sláturvertíðina í fyrra. Að aflokinni fastráðningu er nánast engin leið að losna við þig nema þú segir upp sjálf(ur) eða drepir einhvern í kaffitímanum. Þannig eru norsk lög einfaldlega.
Við erum sem sagt í skýjunum þótt hér hafi reyndar verið glampandi sólskin í þrjá daga. Logi Trans hefur aðsetur á Tananger, líkt og NorSea Group, þar sem ég vinn, svo nú verðum við bæði að vinna í sögusveitarfélaginu Sola frá 1. nóvember, þar sem ýmsar persónur úr ritum Snorra Sturlusonar bjuggu, þar á meðal Erlingur Skjálgsson eins og ég hef skrifað um hér áður. Það sem mér finnst einna unaðslegast við þetta er að nú munum við eiga dásamlegar 40 mínútur saman í strætó á morgnana í stað þess að Rósa sé farin út löngu á undan mér til að mæta klukkan 07:00 á sjúkrahúsinu eða sé hreinlega steinsofandi þegar ég dregst meðvitundarlítill á lappir af því að hún á kvöldvakt. Hér eftir hefst vinnudagur beggja klukkan 08:00 og sami strætisvagn. Fullkomið líf eða hvað? Bifreiðakaup eru ekki á dagskrá fyrr en í júní 2013 svo grænn 50 sæta Volvo með aðgengi fyrir hjólastól verður okkar félagslegi raunveruleiki og samgöngumáti þangað til.
Ég tók rúnt um íslenska fjölmiðla núna áðan. Brottflutningur frá Íslandi hefur ekki verið meiri, en hann var á nýliðnum ársfjórðungi, síðan árið 2009. Frá hruni hefur mannfjöldi sem svarar íbúafjölda Ísafjarðar, Hafnar í Hornafirði og Norðurþings samanlagt flust frá landinu umfram aðflutta. Fimm á dag það sem af er þessu ári segir Mbl.is. Mikið skil ég þetta vel. Byggi ég á Íslandi í dag myndi ég hiklaust flytja þaðan fimm sinnum á dag.
RÚV var með frétt af athyglisverðri könnun MMR um traust landsmanna til einstakra stofnana á Íslandi og utan þess. Sjötíu og fimm prósent aðspurðra vantreysta bankakerfinu. Það er huggulegt. Bankakerfið getur þó huggað sig við að 5,9 prósent treysta því! Sextíu og sex prósent vantreysta ríkisstjórninni og 49 prósent vantreysta Evrópusambandinu.
Ríkisstjórninni er nákvæmlega sama um þessar niðurstöður, hún vill bara vera við völd, hækka skatta og segja hverjum sem heyra vill að allt gangi blússandi vel þangað til hún verður kolfelld í kosningum vorið 2013. Jóhanna Sigurðardóttir heldur því vígreif fram að aðildarumræðum við ESB verið lokið fyrir þær kosningar. Sú góða kona telur greinilega að ESB-umsókn sé svipað ferli og að panta pizzu hjá Domino's. Mikil verða vonbrigði Samfylkingarinnar þegar Íslendingar kolfella svo samninginn góða í þjóðaratkvæðagreiðslu árið 20XX (ekki 2013, svo mikið er víst) þótt auðvitað ætti Ísland vel heima í klúbbi gjaldþrota Evrópuþjóða. Andstaða við ESB hér í Noregi er um þessar mundir yfir 70 prósent samkvæmt könnunum. Árin 1972 og 1994 felldu Norðmenn ESB-aðild með 53 og 52 prósentum. Forvitnilegt væri að sjá útkomu þjóðaratkvæðagreiðslu núna. Eins hlakka ég mikið til íslensks þjóðaratkvæðis þegar það verður...
|
|
Sunnudagur, 23 Október 2011 14:28 |
 Svokallað oktoberfest NorSea Group fór fram á föstudag. Reyndar var ekki um alla samsteypuna að ræða heldur eingöngu stöðvarnar hér í Stavanger sem saman mynda dótturfyrirtækið NorSea AS. Í raun er þarna um að ræða árshátíð fyrirtækisins en þó ekki þar sem þessi samkoma er eingöngu haldin annað hvert ár. Hvað sem því líður er þetta hin þéttasta sukkhátíð þar sem starfsmönnum og mökum þeirra er boðið upp á mat og áfengi. (MYND: Svíinn Rasmus Börjeson var í góðum gír þarna ásamt okkur Rósu.)
Margir voru búnir að hella aðeins upp á áður en mætt var á skemmtistaðinn Hall Toll niðri á Skansegate (sem er eiginlega á Skagen fyrir þá sem þekkja til) og lágu menn því brátt í óviti af mungáti eins og Snorri segir einhvers staðar í konungasögum. Svartastir voru Svíarnir Rasmus Börjeson og Jonas Knutsson ásamt hinum norska Jan Erik Bergli en þeir félagar höfðu verið á vinnuvélanámskeiði þá um daginn og lauk því þegar um klukkan 13. Almennt er ekki ætlast til að menn mæti aftur til vinnu á námskeiðsdögum og hófu þeir piltar því þegar stífa drykkju heima hjá Rasmusi og Jonasi og höfðu uppi miklar frásagnir af henni á Facebook sem vinnufélagar með nógu tæknilega síma gátu fylgst með frá starfsstöðvum í Tananger. Hlaust af þessu hin besta skemmtun auk þess sem drykkjuandinn efldist allur mjög hjá hinum vinnandi og klæjaði menn mjög í að klukkan slægi fjögur. (MYND (uppi): Þarna hefur Kenneth bæst í hópinn, vel maríneraður.)
Áhrif þessa teygðu sig að sjálfsögðu vel og rækilega til mín en ég hafði ætlað að reyna að halda í einhvern anga heilbrigðs lífernis með því að taka stutta en öfluga axla- og bicepæfingu eftir vinnu og storma svo heim í upphitun. Þetta tókst ekki betur en svo að aginn brast um leið og ég var kominn inn í afgreiðsluna í Elixia. Ég lét því nægja að skella mér í snögga sturtu og skeiðaði svo í Vinmonopolet þar sem ég birgði mig upp af vodka og hvítvíni auk þess sem ég greip nokkrar dósir af Grevens-cider með perubragði og byrjaði strax að bergja á þeim guðaveigum í strætó á leið heim þrátt fyrir allsherjardrykkjubann í strætisvögnum Stavanger. (MYND: Hinn geðþekki Nils Bjarne Mosnes hefur löngum kunnað að handleika bokkuna.)
Mæting á Hall Toll var boðuð klukkan 18:30 og borðhald strax klukkan 19:00 svo upphitun heima varð stutt og stíf. Við dúndruðum Falco heitnum á fóninn (eða á YouTube reyndar, öll rómantík horfin úr tónlistarflutningi nútímans) og skvettum í okkur kokteilum, vodka og cider eins og enginn væri morgundagurinn. (MYND: Skrifstofupiltarnir Jan Egil og Espen voru harðir í miðinum líkt og aðrir.)
Við tókum svo leigubíl niður eftir og ölvunin skall á okkur eins og þrjátíu tonna toghleri þegar við stigum inn í salinn. Við lentum á borði með meðalöflugum fyllibyttum enda kom fljótt í ljós að allar götur glasaáfyllingafólks að borðinu lágu til okkar. Nýi forstjórinn, sem hóf störf sama dag og ég, 1. september, hélt ágæta ræðu (minnir mig) og eftir það var liðinu hleypt í hlaðborð sem samanstóð mikið til af kartöflum. Auk þess var um að ræða pylsur og kjúkling sem var bara mjög fínn. Norðmenn hafa frekar sérstakar hugmyndir um veislumat á árshátíðum og jólahlaðborðum og er hann töluvert frábrugðinn því sem Íslendingar eiga að venjast en það er auðvitað bara liður í því að kynnast hinni framandi menningu Skandinava, hvað getur maður sagt?
Svo leið kvöldið bara í taumlausri ölvun eins og búast má við á samkomum af þessu tagi og ekkert meira um það að segja. Þetta var mín fyrsta drykkja með vinnufélögunum ef frá er talinn hinn gallharði Ólafsfirðingur Steini kranamaður sem er nágranni minn og ég þekkti áður en ég hóf störf hjá NorSea.
Fyrir utan þennan mikla hrunadans norrænnar drykkjumenningar er ekki mikið að frétta þannig séð. Í dag lukum við samsetningu IKEA-húsgagnanna sem sagt er frá í síðasta pistli og sitjum, þegar þetta er skrifað, full hamingju í nýju skrifstofuaðstöðunni okkar. Rósa er að tala við pabba sinn á Skype og segist hann vera orðinn 'ónæmur á pasta' hvað sem það táknar. Merkilegt.
Brúðkaupsplön sumarsins 2012 eru öll að taka á sig mynd. Ég hef nú tryggt mér skemmtistaðinn Spot í Kópavogi undir veisluna. Hann tekur 900 manns svo það ætti að duga. Kári bróðir, meistarakokkur hjá Bláa lóninu, hefur samþykkt að hafa yfirumsjón með veitingum í föstu formi en fljótandi verða á vegum Spot; bjór, hvítt, rautt, vodka og gin. Rósa benti mér svo á það í gær að við þyrftum að bjóða upp á brúðkaupstertu líka. Óskapleg óhollusta sem fylgir því að ganga í það heilaga greinilega og ljóst að ég grennist ekki sumarið 2012. Sennilega breytir það litlu þar sem heimsendir maya-indíána er ráðgerður í desember 2012. Ég dey þá feitur og get haft uppi andlátsorð Þormóðar Kolbrúnarskálds: 'Feitt er mér enn um hjartaræturnar, vel hefr konungr alið oss.' Báðir vísum við auðvitað til Noregskonunga, hann til Ólafs helga, ég til Ólafs fimmta.
|
|
Sunnudagur, 16 Október 2011 16:36 |
|
 Eftir rúmt ár hérna á Overlege Cappelensgate létum við þann gamla draum rætast að standsetja skrifstofuna okkar svokölluðu, sameiginlega tölvu- og margmiðlunaraðstöðu í herbergi uppi á annarri hæð sem hefur, þetta rúma ár sem við höfum búið hér, þjónað hlutverki ruslageymslu. Forsenda þess að þetta mikla skref yrði stigið var helför í IKEA til kaupa á tveimur skrifstofustólum og litlu skrifborði þar sem einungis eitt var til á heimilinu fram að þessu, ævafornt. (MYND: Tekið upp úr kössunum. Samsetning fram undan.)
Við vorum löngu búin að velja stólana og borðið í IKEA, mjög þægilega stóla sem heita Verner (flest í IKEA heitir einhverjum mannsnöfnum) og lítið borð sem heitir Leksvik. Þetta var tiltölulega vel sloppið fjárhagslega, 795 krónur stykkið af stólunum og borðið á 995 krónur, auðvitað er allt í IKEA tiltölulega vel sloppið fjárhagslega enda eru þetta oft ekki spennandi húsgögn. Reyndar þoli ég ekki IKEA, þetta er einhvers konar sænskur ofstækistrúflokkur sem hefur það markmið að hver einasta mubla á skandinavískum heimilum komi frá þeim. Ég vísa bara á vörulistann frá þeim og myndir í honum. Hvers konar fólk gæti búið á heimili með ÖLLU frá IKEA?? Ekki ég. (MYND: Rósa hjólar í stólana sem gengu vonum framar (þökk sé öflugri ráðgjöf frá mér). Borðið er enn í frumeindum þegar þetta er skrifað en ég lofa myndum af öllum herlegheitunum í næsta pistli.)
Einstaka hlutir frá þeim eru samt allt í lagi og ég verð að játa að Verner-stólarnir eru bæði smekklegir í útliti, þægilegir og ódýrir. Merkilegt að þessir eiginleikar fari saman í einu húsgagni. Svo er samsetningin auðvitað martröð út af fyrir sig. Hún fór þannig fram að Rósa spreytti sig á þessu á meðan ég sötraði hvítvín á kantinum og veitti henni ýmsa gagnlega ráðgjöf. Það virkaði greinilega því þessi pistill er fyrsti pistillinn sem skrifaður er í Verner-stól frá IKEA við gamla skrifborðið mitt. Lýkur þar með þeim ósið að sitja lon og don við tölvuna niðri í stofu. Helst vil ég engin rafmagnstæki hafa í stofunni önnur en hljómflutningstæki. Stofan er staður bóka og brennivíns í mínum huga og þannig held ég mín heimili. (MYND: Ég himinsæll í Verner-stólnum frá IKEA í nýju tölvuaðstöðunni. Þetta er allt annað líf.)
Ekki er ofangreint einu nýjungarnar hér í húsinu. Hún Lena, leigusalinn okkar, hafði samband í september og lét okkur vita af því að hún hefði fjárfest í varmadælu sem hún ætlaði að láta setja upp hjá okkur. Það var svo gert 5. október síðastliðinn. Þetta fyrirbæri, varmepumpe á norsku, er algengasta aðferð Norðmanna til húshitunar auk gamla arineldsins. Í raun er þetta nákvæmlega sama fyrirbæri og loftkæling á hótelherbergjum við Miðjarðarhafið nema að hérna er þetta stillt á hita í stað kulda. Það byltingarkenndasta við dæluna er svo að hún notar mjög lítið rafmagn miðað við rafmagnsofna og lækkar rafmagnsreikninginn töluvert á meðalheimili. Ég hlakka mikið til að sjá hvernig þetta kemur út á næsta rafmagnsreikningi en við höfum lagt okkur í líma við rafmagnssparnað hér á heimilinu og eins og ég hef skrifað um hér áður fer ég til dæmis aldrei í sturtu heima hjá mér.
Þetta var rausnarlegt af Lenu en varmadælan kostar hvítuna úr augunum, um 30.000 kall norskar (rúmar 600.000 íslenskar). Reyndar áttum við það alveg skilið, búin að vera þvílíkir fyrirmyndarleigjendur og höfum greitt leiguna þremur dögum fyrir umsaminn gjalddaga alveg frá upphafi. Í raun ætti hún að kaupa handa okkur brennivín líka. (MYNDIR: Varmadælan, efri mynd sýnir þann hluta hennar sem er utan á húsinu, þetta er þokkalegt stykki. Neðri myndin sýnir það sem er inni í stofu hjá okkur, aðeins nettara sem betur fer.)
Talandi um húsnæðismál þá get ég ljóstrað því upp hér að við höfum ákveðið að búsetja okkur í Sandnes til frambúðar eftir að við klárum leigusamninginn hér í júlí 2013. Þar ætlum við að koma okkur fyrir í svokölluðu borettslag sem er sama fyrirkomulag og Búseti á Íslandi hefur haldið úti. Maður gerist félagi í fyrirtækinu, ef svo má segja, fær úthlutað félaganúmeri og sækir svo um húsnæði eftir því sem það losnar og er auglýst. Svo býr maður þarna og greiðir í raun niður lánið á húsnæðinu auk þess að greiða fasta upphæð í sameiginlegan kostnað með nágrönnunum sem fer í húsvörð, garðslátt og almennt viðhald, frábært fyrir mig sem nenni helst ekki að gera allt of mikið heima hjá mér. Það er miklu sniðugra að borga öðrum fyrir að gera það. Þá uppskera aðrir tekjur og ég hef meiri tíma til að drekka brennivín og slaka á heima þegar ég er ekki í vinnunni. Fullkomið líf þannig séð. Svo lýkur þessari fögru sögu með því að maður á með reglulegu millibili forkaupsrétt að íbúðinni sem maður býr í en þarf ekki að nýta hann fyrr en manni sýnist. Sniðugt.
Okkur finnst Sandnes mjög flottur bær. Hann er eins konar Kópavogur við hlið Stavanger, rúmlega 60.000 íbúar, flottur miðbær með göngugötu og alls konar börum, þar á meðal hinum frábæra Madame Åses Pub sem við duttum niður á fyrir hreina heppni í hjólreiðatúr í fyrrasumar, og gríðarlegri náttúrufegurð. Gandsfjörðurinn, sem hvort tveggja Stavanger og Sandnes standa við, endar til dæmis í miðbæ Sandnes. Ég er ekkert sérstakur í landslagslýsingum en skora á fólk að skoða þetta svæði á kortavef Google í Satellite-ham. Þessi hlekkur virkar vonandi.
Annars er þannig séð tíðindalítið. Lífið er vinna, svefn, líkamsrækt og brennivín eins og er. Ég sagði frá því um daginn að ég hóf á ný að æfa karate eftir átta mánuði í taekwondo og það hefur reynst mikið gæfuskref. Ég hef reyndar aðeins komist á tvær æfingar enn sem komið er vegna yfirvinnu en þær hafa gefið mér mikið. Hefðbundið (í merkingunni traditional) shotokan karate er ákaflega hressandi íþrótt og ég datt beint inn í gamla gírinn strax á fyrstu æfingu, eftir fjögurra ára fjarveru. Nú hef ég ákveðið að setja stefnuna á að taka 2. dan áður en ég verð fertugur 2014. Það gæti hugsanlega tekist en gerir þó ekkert annað en að lengja listann yfir hluti sem ég ætla að gera fyrir fertugt. Sá listi er við það að verða óyfirstíganlegur nú þegar, þremur árum fyrir atburðinn. Sjáum hvað setur...
|
|
Mánudagur, 10 Október 2011 21:34 |
 Vá, vissu menn þetta?!? Samkvæmt þessari frétt RÚV í kvöld eru tíu prósent Egypta koddar!!! Eru einhverjir þeirra þá kannski sængur? 'Koddar vilja að stjórnvöld gæti öryggis þeirra,...', hve bilað er það? (MYND: Koddar gera allt vitlaust í miðborg Kaíró/RÚV.)
|
|
Sunnudagur, 09 Október 2011 15:42 |
 Fjöldi fyrirspurna hefur borist mér síðustu daga frá lesendum síðunnar, hvort tveggja vinum, fjölskyldu og öðrum, sem hvorugum hópnum tilheyra en lesa mig öngvu að síður, um það hvort ég sé á lífi. Ég hef ekki sett neitt hérna inn síðan síðasta sunnudag en dreg þó andann (það er eins gott að ég er ekki á Facebook, þá væri sennilega búið að senda Hjálparsveit skáta á mig). Ég kann auðvitað að meta umhyggjuna.
Ástæðan fyrir fáum pistlum er mikil vinna. Þannig dagar hafa komið í vikunni sem var að líða að ég fer að heiman fyrir klukkan sjö að morgni og kem heim á ný eftir ellefu á kvöldin. Sé yfirvinna ekki fram eftir öllu kvöldi fer ég auðvitað að lyfta eða mæti í karate, allt eftir því hvaða dagur er. Maður þarf víst að halda sér í formi sjálfur orðið eftir að æskan hætti að sjá um það.
Ég ætla því að taka upp nýtt fyrirkomulag hér á atlisteinn.is og skrifa eingöngu um helgar. Þá geri ég vikuna upp í einum sæmilegum pistli eða tveimur og segi frá því helsta sem á daga hefur drifið eða úttala mig um aðra hluti sem mig langar að segja eitthvað um. Hörðustu lesendur geta þá kíkt í heimsókn á mánudögum og séð hvað er að gerast hjá mér. Komi rólegir dagar og mig langi að greina frá einhverju sérstaklega má allt eins gera ráð fyrir því að ég hendi inn einum og einum pistli í miðri viku, ég hef auðvitað alltaf gaman af að rita texta á íslensku, góð tilbreyting frá norskunni.
Eins og greint hefur verið frá í íslenskum fjölmiðlum undanfarið fundu Norðmenn nýlega sína þriðju stærstu olíulind frá upphafi og er hún talin geta gefið af sér olíu fyrir allt að 24.000 milljarða íslenskra króna næstu áratugi. Þessi gullnáma er staðsett hérna rétt fyrir utan Stavanger og tvær deildir innan NorSea Group fá þann heiður að þjónusta borpallana þarna mestmegnis, Tananger og Dusavik. Báðar eru í Stavanger eða nágrenni. Ég starfa í Tananger og þar er orðið býsna mikið að gera auk þess sem við sinnum einnig höfninni í Risavika, sem er rétt við hliðina á, en þar afgreiðum við stór vöruflutningaskip sem flytja hvort tveggja almennar gámasendingar og vörur tengdar olíubransanum.
Það er því býsna mikið að gera sem er hið besta mál, ég flutti til Noregs til þess að vinna þegar enga vinnu var að hafa lengur á Íslandi...eða litla.
Ég vona að lesendur mínir sýni nýju fyrirkomulagi hér á atlisteinn.is skilning og lesi helgarpistlana þótt ég geti ekki boðið upp á meira eins og er. Vinnan göfgar manninn og ekki veitir af tekjunum á þessu heimili frekar en mörgum íslenskum heimilum.
|
|
|
Ég lofaði að ræða um öfgar Norðmanna í öryggisgæslu í þessum pistli. Það er reyndar á mörkunum að ég nenni því eftir tvær af þremur helgum á þriðja og síðasta öryggisgæslunámskeiðinu. Þegar ég hugsa málið er það kannski bara eðlilegt að Norðmenn séu uppteknir af öryggisgæslu þar sem þeir eru gjörsamlega manískir í öllu sem kemur öryggismálum og slysavörnum við, ég hef áður skrifað hér um HMS (helse, miljø, sikkerhet) æði Norðmanna og þetta er sennilega bara angi af því. Á mínum vinnustað eru menn svo grófir að fyrirbærið hefur verið þróað upp í HMSK þar sem k-ið táknar kvalitet eða gæði.
